ละแวกบ้านพักทหารนครเซี่ยงไฮ้
กู้จื่อเหยียนวางสายโทรศัพท์ลง ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ภาพเมื่อวานยังคงชัดเจนราวกับเกิดขึ้นตรงหน้า
เมื่อวานพอเขากลับมาก็เห็นมือขวาของกู้จื่อจวินเต็มไปด้วยผื่นแพ้หนาแน่น ไม่ต่างจากมือซ้ายของเขาเลย
เขาเป็นเพราะเผลอไปสัมผัสสมุดบันทึกของกู้เนี่ยน แล้วกู้จื่อจวินล่ะ?
ตอนแรกเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เมื่อมองดูมือขวาของกู้จื่อจวินที่เต็มไปด้วยผื่นแพ้ เหมือนกับมือซ้ายของเขาไม่มีผิด ประกอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นบนรถไฟและคำพูดของหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยอย่างสวีเฟิง
เขาเริ่มลังเล
สวีเฟิงบอกว่า ตั้งแต่ครอบครัวพวกเขารับกู้เนี่ยนกลับมาได้สองวัน กู้จื่อจวินก็เข้าออกละแวกบ้านพักทหารบ่อยผิดปกติ มากกว่าจำนวนครั้งที่เธอเคยมาทั้งสัปดาห์เสียอีก
นัยก็คือ เป็นฝีมือคนในครอบครัวพวกเขาเอง ซึ่งกู้จื่อจวินน่าสงสัยที่สุด
กู้จื่อเหยียนถามกู้จื่อจวินตรง ๆ
"จวินจวิน เนี่ยนเนี่ยนก็ยอมแต่งงานกับไอ้พิการลูกชายคนที่สามของตระกูลฟู่แล้ว ทำไมเธอยังทำกับเธอแบบนั้นอีก?"
กู้จื่อจวินมีแววตาที่หลบเลี่ยง แต่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำท่าเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ท่านพี่ ท่านพูดอะไรน่ะ? หรือว่าพี่สาวพูดอะไรให้ท่านฟังระหว่างทาง? ท่านอย่าไปเชื่อเธอนะ เป็นไปได้ยังไง? หนูจะหาคนไปทำร้ายพี่สาวได้ยังไง? หนูอยากให้พี่สาวมีความสุขจะตายไป"
กู้จื่อจวินพูดได้หรูหรา คิดว่าท่านพี่จะยืนอยู่ข้างเธอเหมือนเคย
แต่กลับไม่คิดว่า กู้จื่อเหยียนฟังจบ แล้วจู่ ๆ ก็ชะงักไป
"ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไป?"