ฟู่จิ่งเฉินลืมตาขึ้นมาทันที ด้วยพื้นเพเป็นทหาร การได้ยินของเขาจึงดีเยี่ยม
มือหนึ่งคว้ามีดทำครัวใต้ที่นอน อีกมือเขย่าม่านกั้นระหว่างเขากับกู้เนี่ยน
ในจังหวะที่ฟู่จิ่งเฉินกำลังจะเอ่ยปากขู่ให้ขโมยหยุดมือ กู้เนี่ยนก็ห้ามเขาไว้
เธอพุ่งไปที่เตียงเขา ป้องกันเขาไว้ด้านหลัง จ้องมองมีดสั้นที่กำลังเขี่ยกลอนประตูอย่างจดจ่อ
ท่ามกลางแสงจันทร์ ฟู่จิ่งเฉินก็จับจ้องมีดสั้นเล่มนั้นไม่วางตา
มือที่กำมีดทำครัวไว้แน่นเกิดเหงื่อชุ่ม เขาไม่กลัวตัวเอง แต่กลัวกู้เนี่ยนจะเป็นอะไรไป
เขาดึงแขนกู้เนี่ยนโดยไม่รู้ตัว
กู้เนี่ยนกลอกตาปราดไปมา แผนป่วนผีก็ผุดขึ้นในหัว ขโมยนอกประตูก็กลัวส่งเสียงดังจนพวกเขาตื่นเช่นกัน จึงไม่กล้าทำเสียงดัง ใช้มีดสั้นค่อย ๆ เขี่ยกลอนประตู ซึ่งต้องใช้เวลาสักพัก
กู้เนี่ยนหันไปพูดกับฟู่จิ่งเฉินเป็นคำพูดเงียบสองคำ "อย่ากลัวนะ~" แล้วรีบกลับไปหลังม่าน
พอเธอออกมาอีกครั้ง ก็เปลี่ยนชุดใหม่หมด
ฟู่จิ่งเฉินมองไม่เห็นด้านหน้าเธอ เห็นเพียงชุดขาวทั้งตัว บนหัวเหมือนสวมหมวกทรงสูงแหลม ลึกลับชอบกล
ฟู่จิ่งเฉินเหมือนเดาออกว่ากู้เนี่ยนกำลังจะทำอะไรต่อ
เป็นไปตามคาด ตอนมีดสั้นเขี่ยกลอนออก และกำลังจะผลักประตูเข้ามา กู้เนี่ยนก็เปล่งเสียงเย็นยะเยือกราวกับลอยขึ้นมาจากใต้พิภพ ทั้งลอยทั้งสั่น
"ข้า-ฉีเหย่-มี-ชี-วิต-มา-ห-มื่น-ปียัง-ไม่-เคย-พบ-เพื่อน-ตัว-น้อย-ที่-มอบ-ตัว-เอง-ถึง-ที่-มา-นี่-มา-เร็ว"