"ไม่ช่วยคิดก็หุบปาก!"
กู้เนี่ยนตวาดลู่หมิงอวี้ไปหนึ่งประโยค มือก็แอบคว้าเข็มสลบที่หยิบจากพื้นที่มิติ เล็งไปที่ลูกตาปูดโปนของจระเข้ แล้วแทงลงไปสุดแรง
ลูกตาแตกเละ จระเข้เจ็บปวด สะบัดหัวปล่อยสิ่งที่งับไว้ กู้เนี่ยนจึงรีบกระชากคอเสื้อเซินจินปิ่งถอยหลัง
จระเข้คลั่ง ดิ้นพล่าน แต่ยาสลบซึมเข้ากระแสเลือดพุ่งไปที่ระบบประสาท การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้าลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็นิ่งสลบไม่ไหวติง
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทุกคนต่างตะลึงไปชั่วขณะ แต่ถึงอย่างไรพวกหนุ่มสาวก็ตั้งสติได้ก่อน รีบเข้าไปช่วยกู้เนี่ยนลากตัวเซินจินปิ่ง
มองดูรูโหว่ที่ขาซ้ายของเซินจินปิ่ง กู้เนี่ยนรีบฉีกเสื้อท่อนบนของเขาออก มัดแน่นที่โคนขา จากนั้นก็รีบราดน้ำพุวิเศษฆ่าเชื้อ แล้วโรยผงห้ามเลือด พันปิดด้วยเสื้อผ้า
"หัวหน้าหน่วยใหญ่ เขาไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ต้องพักรักษาตัวดี ๆ"
ฟังคำนี้แล้ว ลู่หมิงอวี้แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่คนอื่น ๆ ต่างถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ ตอนนี้พวกเขามองมาที่กู้เนี่ยนด้วยสายตาชื่นชมเลื่อมใส
หัวหน้าหน่วยใหญ่ก็มองกู้เนี่ยนด้วยความชื่นชมเต็มหน้า "กู้เนี่ยน ต้องขอบใจเธอมาก ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่นาน"
เดินกลับไปได้ครึ่งทาง ก็รู้สึกเสียดาย จึงพาคนกลับไปลากจระเข้อย่างเงียบ ๆ พร้อมกับกำชับเด็ดขาดว่า ห้ามผู้ใดเข้าเกาะอีก
เห็นคนกลับมา เวินลี่น่าก็เดินเข้ามาหา "เซินจินปิ่งยังอยู่หรือเปล่า? ไม่ได้ถูกจระเข้กัดตายใช่ไหม?"
เธอเห็นเซินจินปิ่งขาซ้ายเต็มไปด้วยเลือด ก็คิดว่าคงไม่รอดแล้ว น่าจะโยนความตายของเขาไปให้กู้เนี่ยนได้พอดี
แต่ไม่คิดว่าคำพูดประโยคนี้ของเธอจะจุดชนวนความโกรธของทุกคน