ฟู่จิ่งเฟิงรู้สึกไม่สบายใจ: "ซิ่วหลาน หรือเราควรจะยื่นโอวัลตินให้..."
อู๋ซิ่วหลานเองก็ลังเลอยู่บ้าง แม้เธอจะปากร้าย แต่ภายใต้ความกดดันจากเถียนเสี่ยวเฉ่ามาสิบปี ลึก ๆ ก็ต้องยอมรับว่ายังกลัวอยู่ แต่เมื่อมองโอวัลตินที่ล้ำค่าอย่างยิ่งในมือ ความโลภในเงินทองก็ยังชนะ
"ถึงให้พวกนั้นไป พวกนั้นจะดีกับเราเหรอ? ไม่หรอก พรุ่งนี้เช้าฉันจะเอาโอวัลตินไปขายที่ร้านค้าสหกรณ์ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือขยายลานบ้านให้แยกกันเด็ดขาด"
ฟู่จิ่งเฟิงคิดแล้วก็จริง: "เธอนอนก่อนเถอะ ฉันจะออกไปห่มผ้าให้แม่หน่อย"
เช้าวันรุ่งขึ้น อู๋ซิ่วหลานก็พกโอวัลตินพาลูกสาวออกจากบ้าน
แม่ของตระกูลฟู่ที่ถูกแขวนไว้ทั้งคืนยังคงบ่นด่าไม่หยุด: "อู๋ซิ่วหลาน โอวัลตินล่ะ? ยังไม่เอามาให้ข้าอีก!"
ได้ยินดังนั้น อู๋ซิ่วหลานก็รีบเร่งฝีเท้าวิ่งหนีออกมา
เนื่องจากโอวัลตินเป็นสินค้าขายดี ร้านค้าสหกรณ์จึงรับซื้อโอวัลตินของเธออย่างง่ายดาย กำเงินห้าหยวนไว้ในมือ อู๋ซิ่วหลานยิ่งแน่วแน่ที่จะเกาะติดกู้เนี่ยน
แต่ฟู่อานเล่อค่อนข้างกลัว: "แม่ ถ้าอาม่ารู้ว่าเราเอาโอวัลตินไปขาย นางจะมาคิดบัญชีกับเราหรือเปล่า?"
อู๋ซิ่วหลานคิดแล้วก็จริง จึงตัดสินใจไม่กลับบ้านไปเลย พาลูกสาวกลับบ้านแม่ตัวเอง
พี่สะใภ้ยิ่งไม่ต้อนรับเธอ เธอก็ยิ่งจะกลับ เธอพาลูกสาวไปหลบสักสองวัน ส่วนลูกชาย เธอไม่ห่วงเลยสักนิด
แม่ของตระกูลฟู่เป็นคนรักลูกชายมากกว่าลูกสาว จะไม่ทำร้ายลูกชายคนโตและหลานชายคนโตแน่
รู้สึกถึงคนในอ้อมแขนขยับเล็กน้อย ฟู่จิ่งเฉินจึงกล้าเอ่ยปาก: "ตื่นแล้วเหรอ?"