แทบจะทันทีที่มีดสับกระดูกเอ่ยวาจาลบหลู่สวรรค์ ซานฉีก็ควักแผ่นยาพอกหนังสุนัขออกมาปึกหนึ่ง แปะโปะลงบนตัวมัน แล้วโยนมันออกไปไกลลิบ
“ถอนตัวเร็ว!”
ทันทีที่ซานฉีส่งเสียงเตือน ทุกคนก็ถอยออกไปยังลานนอกศาลบรรพชน
ท่าทางที่นางโยนมีดทิ้งช่างผิดปกตินัก ทุกคนต่างฉงนสงสัย ทว่ายังไม่ทันเอ่ยถาม เงามืดก็พลันปกคลุมลงมา ราวกับเมฆดำบดบังแสงสว่าง
ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หนังมนุษย์ผืนแล้วผืนเล่าลอยอยู่กลางอากาศราวกับว่าว ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ บดบังแสงตะวัน
แรงกดดันมหาศาลทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
หนังมนุษย์เหล่านั้นค่อย ๆ หลอมรวมกันให้เห็นด้วยตาเปล่า กลายเป็นเสื้อโลหิตผืนใหญ่ที่ปกคลุมฟ้าดิน ก่อนกดทับลงมาเหนือศีรษะพวกเขา
ทันทีที่เสื้อโลหิตกดลงมา พื้นดินก็ปั่นป่วน ความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างรุนแรงปกคลุมทุกคน
พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าพลันพังทลาย กลายเป็นหลุมลึก ทุกคนร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง
“ซานฉี!”
ขณะร่วงลงไป เยี่ยนตู้ก็โอบเอวซานฉีไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ปกป้องนางไว้อย่างแข็งกร้าว ซานฉีคว้าจุกผมเล็ก ๆ ของอวิ๋นปู้ออกไว้ทันที ส่วนองค์หญิงเจ็ดกรีดร้องพลางกอดขาอวิ๋นปู้ออกแน่น
ทวนยาวในมือเยี่ยนตู้แทงเข้าไปในผนังหลุมอย่างแรง คมทวนเสียดสีกับผนังจนเกิดประกายไฟ หลังร่วงลงไปอีกช่วงสั้น ๆ ในที่สุดก็หยุดลงได้อย่างหวุดหวิด
เส้นเลือดบนหน้าผากและลำคอของเยี่ยนตู้ปูดนูน มือข้างหนึ่งกำทวนไว้ ส่วนอีกข้างยังต้องพยุงคนถึงสามคน