ซานฉีรีบเก็บความคิดทั้งหลาย นางหันไปมองคุณหนูสวี่สาม แล้วล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ควานหาจนได้ไหใบเล็กออกมา
“นี่คือครีมบำรุงโฉมที่ข้าปรุงเอง ทาบนใบหน้าแล้วช่วยลบรอยแผลเป็นได้”
ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าสวี่เป็นประกาย คุณหนูสวี่สามยกมือแตะแก้มของตนโดยไม่รู้ตัว นางรู้ว่าสกุลเมิ่งสลักคำใดไว้บนใบหน้าของนาง หากต้องมีคำสองคำนั้นติดตัวไปตลอดชีวิต เกรงว่าชาตินี้นางคงไม่อาจออกจากเรือนได้อีก
“ลบออกได้หมดจริงหรือ?” คุณหนูสวี่สามถามอย่างกระวนกระวาย
ซานฉียัดครีมบำรุงโฉมใส่มือนาง “เด็กหรือคนแก่ ข้าไม่หลอกลวง หากใช้แล้วไม่ได้ผล ก็มาหาข้าให้ชดใช้เงินได้”
นางกะพริบตา พลางเอ่ยหยอกเย้าอย่างไร้พิษภัย
ทั้งสามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ประจักษ์ฝีมือของนางมาแล้ว ใครเล่าจะคลางแคลงใจ?
แม้แต่สวี่ฉางหลิวยังไม่สนใจธรรมเนียม เขากอดขาซานฉีแน่นไม่ยอมปล่อย “พี่ซานฉี ข้าคงช่วยชีวิตผู้คนทั้งใต้หล้าไว้เมื่อชาติก่อน ถึงได้พบพี่กระมัง? บุญคุณนี้ชดใช้เท่าไรก็ไม่หมดจริง ๆ! ต่อไปข้าจะติดตามพี่!”
ซานฉีกระตุกมุมปาก พลันเห็นด้วยกับเยี่ยนตู้ขึ้นมา
เป็นผู้อาวุโสก็ต้องวางท่าขึงขังสักหน่อยจริง ๆ!
ส่วนเรื่องที่สวี่ฉางหลิวพูดว่าจะตอบแทนบุญคุณอะไรนั่น…
แสงจุดเล็ก ๆ กลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลอยออกจากร่างทั้งสาม คล้ายหิ่งห้อยดวงจิ๋ว พุ่งเข้าไปในร่างของนาง
ซานฉีสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ทั้งยังรู้สึกอิ่มได้อย่างยากจะพบ
ใครว่าข้าไม่ได้รับของตอบแทนกันเล่า?
ยามใกล้ค่ำ เยี่ยนตู้เพิ่งออกจากวัง ก็รีบควบม้ามายังจวนติ้งเป่ยโหวเพื่อรับซานฉี ทั้งยังนำข่าวล่าสุดมาด้วย
คดีนี้ถูกส่งต่อให้ศาลต้าหลี่พิจารณาสืบสวนแล้ว ฝ่าบาททรงส่งกองทหารหู่เปินไปจับกุมชูหยวนฉีกลับเมืองหลวง หากความผิดได้รับการยืนยัน ชูหยวนฉีกับสกุลเมิ่งย่อมหนีโทษประหารไม่พ้น!