โทสะพลันลุกโหมแผดเผาทั่วร่างซานฉี
นี่คือโลกที่คนเป็นอาศัยอยู่ ไม่ควรถูกรบกวนด้วยภูตผีปีศาจ!
ผู้คนธรรมดาเหล่านั้นอุตส่าห์ดิ้นรนมีชีวิตอยู่ เหตุใดจึงต้องมาตายอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้! ครอบครัวของพวกเขา ทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขา กลับต้องพินาศลงโดยไร้สาเหตุ!
เหตุใดกัน! เหตุใดกัน!
คล้ายมีบางสิ่งในร่างนางหลุดพ้นจากพันธนาการ เงาของนางแผ่ขยายไม่หยุด ราวกับบึงโคลนที่กลืนกินพื้นที่ซึ่งทั้งสามยืนอยู่
ซานฉีจำไม่ได้ว่าเคยเรียนจากที่ใด ราวกับเป็นสัญชาตญาณที่ติดตัวมา นางยกมือประสานมุทรา “บัญชา! ฟันบาป ตัดโทษ เพลิงแห่งเก้าอเวจี จงฟังรับโองการ!”
เปลวเพลิงพลันลุกโชน ม้วนพันดาบในมือซานฉี
ทวนยาวในมือเยี่ยนตู้ก็ถูกเปลวเพลิงโหมล้อม ไฟอาทิตย์ที่ดับมอดบนไหล่ซ้ายของอวิ๋นปู้ออกพลันลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กลับเป็นเพลิงผีสีเขียวอมครามที่หนักอึ้งผิดปกติ
เขาไม่มีเวลาตกตะลึง
หุ่นกระดาษพากันกรูกันออกมา โถมเข้าใส่พวกเขาจากทุกทิศทาง
ซานฉีเปิดทางอยู่เบื้องหน้า มีดสับกระดูกกรีดผ่านหนังมนุษย์ เปลวเพลิงเผาหุ่นกระดาษจนสิ้นซากในชั่วพริบตา
อวิ๋นปู้ออกตวาดก้อง มือซ้ายสั่นกระดิ่งอย่างบ้าคลั่ง ทันทีที่เสียงกระดิ่งดังขึ้น การเคลื่อนไหวของหุ่นกระดาษทั้งหลายก็เชื่องช้าลงพร้อมกัน เขาซัดยันต์ออกไปทีละแผ่น เงาใต้เท้าพลันมีเปลวเพลิงแห่งเก้าอเวจีลอยขึ้นมาเป็นกลุ่ม ๆ ช่วยจุดยันต์ให้ติดไฟ อานุภาพจึงเพิ่มขึ้นสิบเท่า
สะเก็ดไฟจากยันต์พุ่งถล่มออกไปทั้งสองข้าง ราวดาวตกที่ร่วงลงสู่พื้น ทะลวงถุงหนังจนขาด ภายใต้ถุงหนัง หุ่นกระดาษค่อย ๆ ลุกไหม้
ทวนยาวในมือเยี่ยนตู้ดุจมังกรเหิน กวาดฟาดคราเดียวก็ขจัดภูตผีปีศาจจนสิ้น