หลิวฮูหยินราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง หนาวเหน็บไปถึงกระดูก
โจวซ่างซูส่งเสียงกรีดร้อง พลางตะเกียกตะกายลุกจากพื้น หลบเข้าไปในห้องด้านในเพื่อหาเสื้อผ้ามาปกปิดความอัปยศ ส่วนผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลโจวฟื้นขึ้นมา ครั้นเห็นภาพนี้ก็แทบเป็นลมไปอีกครั้ง
ที่แท้ไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นเรื่องจริง!
ผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลโจวถลึงตามองซานฉี
ซานฉียิ้มตอบ “ผู้อาวุโสหญิงจ้องข้าทำไมกัน? คนที่ลักลอบคบชู้กับผู้อื่นคือลูกชายของท่านต่างหาก~”
ผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลโจวข่มกลั้นรสคาวเลือดที่เอ่อขึ้นมาถึงลำคอ สถานการณ์เช่นนี้ทำได้เพียงกลืนฟันที่หักพร้อมเลือดลงท้อง นางหันไปตวาดบ่าวไพร่ข้างกาย “ยืนบื้อทำไม! ยังไม่พาเจ้าบ้านลงไปอีก! อุดปากหญิงไร้ยางอายนั่นแล้วมัดไว้!”
โจวซ่างซูยกมือปิดหน้า หลบซ่อนตัวอยู่ด้านใน ทว่าหลิวฮูหยินกลับดิ้นรนขึ้นมา
“อี้ว์ซานฉี! เจ้าใส่ร้ายข้า! เป็นเจ้าที่ทำร้ายข้าใช่หรือไม่!!”
“เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าเป็นชู้กับเยี่ยนตู้ คนที่ควรอยู่ในห้องนี้ต้องเป็นเจ้ากับเยี่ยนตู้ต่างหาก——” หลิวฮูหยินกรีดร้องอย่างเสียสติ
ทันทีที่ถ้อยคำนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ต่างมองคนตระกูลโจวด้วยแววครุ่นคิด
เปลือกตาของผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลโจวกระตุกไม่หยุด เกรงว่าหลิวฮูหยินจะพูดมากไปกว่านี้จนถูกจับพิรุธได้
“สตรีผู้นี้เสียสติไปแล้ว! ยังไม่รีบอุดปากนางอีก ลากตัวลงไป!”
บ่าวตระกูลโจวเพิ่งจะก้าวเข้าไป ก็ถูกขุยอีและหนานซินถีบกระเด็นออกไปคนละทาง
ผู้อาวุโสหญิงแห่งตระกูลโจวโกรธจัด “พวกเจ้าทำอะไรกัน! ที่นี่คือตระกูลโจวของข้า พวกเจ้ากล้ากำเริบเสิบสานหรือ!”