ในจวนแม่ทัพ ทหารติดตามที่เข้าเวรแทบทุกคนต่างมีป้ายขับไล่สิ่งชั่วร้ายคนละอัน
ทุกคนได้ยินว่าซานฉีเป็นผู้แกะสลักด้วยมือตนเอง ต่างซาบซึ้งในน้ำใจ ทว่าตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าป้ายนี้จะมีอานุภาพสักเท่าใด เพียงเห็นว่าเป็นน้ำใจจากซานฉีเท่านั้น
จนกระทั่งอวิ๋นปู้ออกร้องเสียงดังขึ้นมา
“นี่คือยันต์เรียกทรัพย์สี่ทิศ! มีครบทั้งสี่ทิศ เรียกโชคลาภและทรัพย์สิน ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ปัดเป่าเคราะห์ร้าย!” มือที่อวิ๋นปู้ออกถือป้ายไม้สั่นระริก เขามองซานฉีอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“ยันต์เรียกทรัพย์สี่ทิศนี้สูญหายไปหลายปีแล้ว อารามอู่เต้าของข้ารวบรวมมานาน ก็ยังได้ตรายันต์มาเพียงสามทิศ ขาดตรายันต์ทิศตะวันออกซึ่งสำคัญที่สุด จวิ้นจู่พี่สาว ท่านได้ตรายันต์ครบถ้วนนี้มาจากที่ใด!”
“ไม่สิ ไม่ถูกต้อง ท่านมิได้มีเพียงตรายันต์ครบถ้วน แต่ยังแกะสลักออกมาได้ด้วย! สวรรค์... ลายเส้นนี้... พลิ้วไหลต่อเนื่อง! ต่อให้ให้ข้าเขียน ข้าก็ยังเขียนไม่ได้ ท่านกลับแกะสลักออกมาได้มากมายในคราวเดียว!”
อวิ๋นปู้ออกตกตะลึง ส่วนเจ้าซาลาเปางาดำถึงกับสงสัยในชีวิต!
ทหารติดตามเองก็ตกตะลึง พวกเขารู้ที่มาของอวิ๋นปู้ออกดี เขาเป็นศิษย์สืบทอดของนักพรตอวิ๋นเฮ่อ เป็นยอดฝีมือแห่งสำนักพรตอย่างแท้จริง!
ของวิเศษที่เขายืนยันด้วยปากตนเอง จะเป็นของปลอมได้อย่างไร!
เขาบอกว่าตนวาดไม่ได้ แต่จวิ้นจู่กลับทำออกมาได้มากมาย คิดอย่างไรก็ต้องเป็นจวิ้นจู่ที่เก่งกว่าเขาเสียแล้ว!