ซูอู๋ตู้หยิบหนังสือปึกหนึ่งออกมาจากห่อผ้าส่งให้อีกครั้ง
ซูจืออีรับมาอย่างลังเล ก้มหน้าก้มตาเปิดดู
ปกเล่มแรกเป็นรูปนักดาบถือกระบี่ ชื่อหนังสือว่า "บันทึกวีรบุรุษแห่งยุทธภพ" เมื่อเปิดเข้าไปด้านในมีภาพประกอบ เป็นภาพนักดาบสองคนต่อสู้กัน เส้นสายหยาบกร้านแต่ก็สง่างาม
เขาเงยหน้าขึ้น มองซูอู๋ตู้ด้วยความฉงน
ซูอู๋ตู้ยิ้มพลางกล่าวว่า "เห็นเจ้าสองวันนี้เบื่อ เลยซื้อมาให้แก้เบื่อ เป็นพวกหนังสือเล่าเรื่องที่กำลังนิยมกันช่วงนี้"
เขายังได้แรงบันดาลใจมาจากม่อพั้นพั่น ซูจืออีช่วงนี้ยังลงจากเตียงไม่ได้ นอนอยู่ทั้งวัน แทบจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ
เขามองคนคนนั้นเอาแต่นั่งเหม่ออยู่เช่นนั้น ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกสงสารอยู่ลึก ๆ วันนี้ก็เลยไปร้านขายหนังสือ บอกให้เจ้าของร้านช่วยเลือกแนวเกี่ยวกับยุทธภพมาให้ คิดว่าเขาคงชอบ
ซูจืออีก้มหน้าก้มตาดูปึกหนังสืออีกครั้ง มีหลายเล่ม ดูอยู่ได้พักใหญ่ แม้ว่าเขาจะไม่เคยอ่านหนังสือพวกนี้มาก่อนเลย
เขาไม่นึกว่าเจ้าตัวจะใส่ใจถึงเพียงนี้
ที่จริงเขาชินแล้ว เวลาที่ไม่ได้ทำภารกิจก็ฝึกฝนเพลงดาบ ส่วนใหญ่เอาแต่เก็บตัวอยู่ที่เรือนหิน เมื่อก่อนก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่เจ้าตัวกลับสังเกตเห็น และยังซื้อหนังสือมาให้เขาอีก
เขาพูดเสียงเบาว่า "ขอบพระคุณท่านเจ้าสำนัก"
ซูอู๋ตู้เอื้อมมือไปลูบหน้าเขา "ไม่ต้องขอบใจ มีอะไรอยากได้อย่างอื่น ก็บอกข้าได้นะ"
ซูจืออียังคงรับมือกับน้ำเสียงแบบนี้ไม่ได้ ลูกกระเดือกกระตุก หลุบตาลง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาสักคำ