พูดไม่ทันจบ จือซานก็เหยียบเท้าเขาข้างหนึ่ง แรงเหยียบหนักหน่วงนัก จืออู่ร้อง "โอ๊ย" เกือบกระโดดจากม้านั่ง ถลึงตาใส่จือซานแวบหนึ่ง ก็นึกขึ้นได้ว่าตนพลั้งปาก จึงหุบปากเงียบ
จืออีสวมหน้ากาก มองสีหน้าไม่ออก น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "ข้าไม่ได้เข้าเวรแล้ว แทบจะอยู่แต่ในถ้ำหิน จะเกิดอะไรขึ้นได้ พวกเจ้าไม่ต้องตามข้า"
จือซานค่อนข้างลำบากใจ สองคิ้วขมวดเล็กน้อย "แต่คำสั่งนายท่าน..."
"หากข้าออกไปข้างนอก พวกเจ้าค่อยมากับข้า" จืออีตัดบทเขา ไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากใจ
จือซานกับจืออู่คิดทบทวน เห็นว่ามีเหตุผล ด้านถ้ำหินนี่คงไม่พบอันตรายใดจริงๆ ไม่จำเป็นต้องตามติดทุกฝีก้าวทุกวี่ทุกวัน
ทั้งสองผงกศีรษะ จือซานรับคำ "ดี เช่นนั้นก็จัดการตามนี้"
เมื่อตกลงกันได้แล้ว พวกเขาก็หันหลังเตรียมจากไป จืออู่เดินตามมาด้านหลัง พอถึงประตูก็นึกอะไรขึ้นได้ หยุด หันกลับมา มือข้างหนึ่งยันขอบประตู เอียงคอถาม "เฮ้ย นายท่าน ข้าขอถามเรื่องหนึ่งหน่อยสิ"
ซูจืออีมองเขา ปรายตาบอกให้พูด
จืออู่เกาหัว "ตอนนั้นท่านดูออกได้อย่างไรว่าคนนั้นไม่ใช่ท่านเจ้าสำนัก ทั้งรูปร่างและหน้าตาเหมือนกันแทบทุกอย่าง พวกเราสองสามคนไม่มีใครดูออก หรือว่าตอนนั้นท่านแอบเรียนอะไรมาในหน่วยลับเป็นพิเศษ"
ซูจืออีไม่ได้พูด
จืออู่รอครู่หนึ่ง เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยา จึงถามอีกครั้ง "ท่านดูออกได้อย่างไรกันแน่ สอนพวกข้าบ้างสิ เป็นคนคุ้มครองนายท่านเหมือนกัน อย่าปิดบังเลยนะนายท่าน"