ซูอู๋ตู้จูงมือซูจืออีเดินไปยังตำหนักบรรทมของตน ฝีเท้ารวดเร็ว ดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด
เดิมทีซูจืออีกะจะเดินตามหลัง แต่เมื่อมือตนถูกมือน้อยนั่นกำไว้แน่น ก็จำต้องเดินเคียงข้าง
เขาเอี้ยวคอมองเด็กน้อยร่างกลมป้อม เห็นอีกฝ่ายเดินจนหอบพล่าน
ตัวเขายังคงรู้สึกราวกับกำลังเหยียบเมฆ ทุกย่างก้าวไม่ค่อยรู้สึกว่าเป็นจริง
วันนี้เขากำลังซ้อมต่อสู้กับ 055 อยู่ในสนามฝึก 055 รู้ว่าเขาเพิ่งถูกลงโทษ จึงจงใจเก็บแรง หมัดที่กระแทกลงบนร่างเขานั้นเบาราวกับไร้น้ำหนัก
แต่เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยเช่นนี้ย่อมถูกครูฝึกจับได้ เตะเข้าที่เอว 055 หนึ่งที พร้อมตะคอกว่า "เห็นใจมันนัก ต่อไปแกจะรับโทษแทนมันเลยไหม!"
055 ไม่กล้าอ่อนข้อให้อีก ต่อจากนี้ทั้งคู่จึงต้องต่อสู้กันอย่างจริงจัง
ตัวเขาเองทั้งหิวทั้งเจ็บ อีกทั้งยังมีแผลหวายบนร่างที่สมานแล้วปริแตกซ้ำไปมา ไม่กี่กระบวนท่าก็ตกเป็นรอง ถูกหมัดของ 055 ต่อยเข้าที่ไหล่
ร่างทั้งร่างเซถลาออกไปสองก้าว ตรงหน้ามืดมัวเป็นระยะ รู้สึกเหมือนกำลังจะล้มลง
ในจังหวะนั้นเอง พ่อบ้านก็ก้าวเข้ามาพลางร้องว่า "245 ออกมา"
เขาพยายามประคองร่างไว้อย่างยากลำบาก 055 มองเขาด้วยแววตาขอโทษ เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินตามพ่อบ้านออกจากสนามฝึก
บาดแผลบนแผ่นหลังเสียดสีกับเนื้อผ้า ปวดแปลบระลอกแล้วระลอกเล่า
พ่อบ้านจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วส่ายศีรษะด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายคลุมเครือ "เจ้าโชคดีนัก นายน้อยสั่งให้เจ้าเป็นองครักษ์เงาของเขาโดยเฉพาะ รีบร้อนจะพาเจ้ากลับ จากนี้ก็ไม่ต้องทนอยู่ในที่แห่งนั้นอีกแล้ว"