ยามค่ำคืน ม่อพั้นพั่นยกถ้วยโจ๊กเดินเข้ามา โดยที่ซูอู๋ตู้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง นางก็ยัดใส่มือเขาเสียแล้ว "เป็นห่วงก็ส่วนหนึ่ง แต่ไม่กินข้าวไม่ได้นะ หากเจ้าล้มลงไปอีกคน จะให้ข้าดูแลพวกเจ้าสี่คนหรืออย่างไร"
ซูอู๋ตู้ยิ้มบางๆ "ขอบคุณป้าม่อ"
แล้วจึงนั่งบนเก้าอี้ค่อยๆ ซดโจ๊ก
ม่อพั้นพั่นยืนอยู่ข้างเตียงดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "กินเสร็จแล้วไปดูเด็กสองคนนั้นก่อนเถิด เขาคงยังไม่ฟื้นในเร็ววันนี้หรอก"
ซูอู๋ตู้ส่ายศีรษะเล็กน้อย "วางใจให้เขาอยู่คนเดียวไม่ได้ สองวันนี้เด็กๆ ด้านโน้นต้องรบกวนป้าม่อช่วยใส่ใจหน่อย"
ม่อพั้นพั่นมองเขาทีหนึ่ง คิดว่าคนผู้นี้หลังจากเข้าใจอะไรแล้วก็ห่วงจืออีมากเกินไป ถึงแม้จะไม่ได้แย่อะไร... นางไม่ได้คะยั้นคะยออีก หมุนตัวเดินออกไป
จ๊าก นิยายเล่าเรื่องของพรุ่งนี้แต่งได้อีกถึงสองบท
ยามใกล้เที่ยงคืน เฉินเชิงเซิงมาตรวจดูอาการของซูจืออี
เขาวางนิ้วลงบนชีพจรข้อมือของซูจืออี รวบรวมสมาธิตรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดผ้าห่มขึ้นมาตรวจดูบาดแผล
ผ้าก๊อซสะอาดหมดจด ไม่มีเลือดซึมออกมาอีก สีหน้าเขาผ่อนคลายลง ยืดตัวขึ้นพลางลูบเครา "ท่านเจ้าสำนัก เท่าที่ดูตอนนี้ ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีไข้ ผ่านคืนนี้ไปได้ ก็ถือว่าปลอดภัย"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "สมกับเป็นหยกโลหิตกระดูกจริงๆ ปากแผลยาวขนาดนี้ยังห้ามเลือดได้ทันที..."
ซูอู๋ตู้รู้สึกวางใจขึ้นได้บ้าง เขานึกถึงเด็กสองคนจึงถามขึ้นว่า "เด็กสองคนเป็นอย่างไรบ้าง"
เฉินเชิงเซิงยิ้ม สีหน้าเจือความยินดี "วันนี้ดูดีมาก ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าเด็กที่คลอดก่อนกำหนดจะแข็งแรงถึงเพียงนี้ เพียงแต่เป็นฝาแฝดก็ต้องตัวเล็กกว่าเด็กปกติ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ตั้งใจเลี้ยงดู เดี๋ยวก็โต"