พวกเขาเร่งฝีเท้าม้าตลอดทาง พอฟ้ามืดลง ในที่สุดก็ออกจากแนวเขาที่ทอดยาวต่อเนื่องมาได้
เมื่อผ่านที่พักริมทางแห่งหนึ่ง ม่อพั้นพั่นก็รั้งม้าหยุด แล้วหันไปตะโกนบอกคนในรถม้าว่า “คืนนี้พักที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อ”
ซูอู๋ตู้เปิดม่านรถออกดู แล้วพยักหน้า ซูจืออีตามเขาลงมาจากรถม้า ม่อพั้นพั่นผูกม้าเสร็จแล้ว ยืนรออยู่หน้าประตูที่พัก
ในลานบ้านยังมีม้าอีกหลายตัว บนหลังม้าแขวนสัมภาระไว้ ดูเหมือนเพิ่งเดินทางไกลมาถึง พวกเขาไม่ได้สนใจ ทั้งสามคนเดินเข้าไปในที่พักด้วยกัน
โถงใหญ่จุดตะเกียงน้ำมันไว้สองสามดวง แสงสว่างค่อนข้างสลัว
สตรีผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พูดคุยกับเจ้าของที่พัก จัดการเรื่องห้องพัก นางได้ยินเสียงจึงหันมามอง เห็นกลุ่มของซูอู๋ตู้ แววตาฉายความประหลาดใจวาบหนึ่ง
“ท่านเจ้าสำนักซู” นางประสานมือคารวะตามธรรมเนียมยุทธภพ ก้าวเข้ามาหา น้ำเสียงสนิทสนม แถมยังเจือความรู้สึกผิด “ลูกน้องข้ารายงานว่า พวกท่านถูกซุ่มโจมตีที่ภูเขาชิงเฟิง ท่านเจ้าสำนักซูพลัดตกหน้าผา ข้าจึงรีบเดินทางมาทันที ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่ การเดินทางครั้งนี้ก็เพื่อตำหนักปี้เซียวของข้า ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก”
ซูอู๋ตู้เอียงศีรษะมองม่อพั้นพั่นแวบหนึ่ง แล้วถามเสียงเบาว่า “นี่ใคร”
ม่อพั้นพั่นไม่รู้ทำไม สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน มองสตรีผู้นั้นแวบหนึ่ง แล้วดึงสายตากลับ ลดเสียงลงว่า “ท่านเจ้าสำนักตำหนักปี้เซียว เย่เย่ว อู๋เยว่ ครั้งนี้ท่านก็รับปากนางไปส่งยาถึงเกิดเรื่องขึ้นกลางทาง”