"หากข้าทำอันใดให้เจ้าต้องเจ็บปวด ก็อย่าได้ถือโทษ" ซูอู๋ตู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด
จ้าวเสียนเยว่เงียบงันอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ หันกายกลับมา ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าของซูอู๋ตู้ แล้วถามว่า "บุรุษชุดดำบนรถม้าเมื่อครู่ เป็นใครกัน"
ซูอู๋ตู้ไม่ลังเล ตอบอย่างสุขุม "องครักษ์เงาของข้า บาดเจ็บจากการเดินทางครานี้ จึงได้นั่งรถม้ามาด้วยกัน"
จ้าวเสียนเยว่พยักหน้าอย่างแผ่วเบา ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดผิดสังเกต "เช่นนั้นเอง" เขากล่าว "ข้ายังคิดว่าเจ้าปันใจให้ผู้อื่น ต้องการถอนสัญญาหมั้นเสียอีก"
"ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น" ซูอู๋ตู้ตอบพลัน "ก็แค่องครักษ์เงาคนหนึ่ง จะเทียบกับเจ้าได้อย่างไร"
จ้าวเสียนเยว่จ้องเขาอยู่สองลมหายใจ ก่อนจะละสายตา "เจ้าจัดการธุระเถิด ข้าขอตัวก่อน"
ซูอู๋ตู้รับคำ ส่งเขาด้วยสายตาจนลับไป
ครั้นเงาร่างของจ้าวเสียนเยว่ลับหายไปนอกประตู เขาก้มตามองสารบบที่กางอยู่บนโต๊ะ ดวงตาเคร่งเครียดขึ้น
——
ตกกลางคืน ซูอู๋ตู้ไปยังเรือนพักของม่อพั้นพั่น
คนรับใช้กำลังจัดวางสำรับกับข้าว บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารอย่างดี และสุราชั้นยอดอีกไหหนึ่ง
ม่อพั้นพั่นไม่เคยปล่อยให้ตนลำบาก มาถึงศาลาหยานอวี่ยิ่งไม่ถือตัว
นางเห็นซูอู๋ตู้เดินเข้ามาก็อุทาน "แหม" ลุกจากเก้าอี้ ตบเบาะข้างๆ เชิญ "ข้ากำลังจะให้คนไปตามเจ้าพอดี เร็วเข้า เร็วเข้า ข้าสั่งสำรับใหญ่เตรียมไว้ เรียกจืออีมาด้วย พวกเรากินด้วยกัน ฉลองที่กลับมาอย่างปลอดภัย! ตลอดทางนี่แม่มันไม่ง่ายเลย"