"หา? นั่นก็เพิ่งแปดเดือนกว่าเองนะ" ม่อพั้นพั่นถามอย่างร้อนใจ "แล้วเด็กที่คลอดออกมาจะมีปัญหาหรือไม่? สภาพของจืออีตอนนี้ ถ้าถึงเวลาเข้าจริงจะอันตรายมากไหม?"
เฉินเชิงเซิงถอนหายใจ ไร้หนทางเต็มที "ช่วงนี้ข้าพยายามปรับธาตุให้เขาเต็มที่แล้ว แต่อย่างไรก็ควรมีคนคอยดูแลใกล้ชิด ตอนนี้มีโอกาสเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ทุกเมื่อ"
บอกไปแปดร้อยครั้งให้พักผ่อนอยู่เฉย ๆ ไม่มีใครฟังสักคน พอเกิดเรื่องกลับนึกถึงข้าได้?!
ซูอู๋ตู้พยักหน้า "ข้าทราบแล้ว ท่านไปเปิดใบสั่งยาเถอะ"
เฉินเชิงเซิงค้อมตัวลากลับ เดินงก ๆ เงิ่น ๆ หิ้วหีบยาออกไป
ซูอู๋ตู้หันไปทางม่อพั้นพั่น "ป้าม่อ ท่านไปพักผ่อนเถอะ มีเรื่องค่อยว่ากันพรุ่งนี้"
ม่อพั้นพั่นเหนื่อยแล้วจริง ๆ ตาล้า แต่ก็เหลือบมองซูจืออีที่นอนไม่ได้สติบนเตียง
"จืออีคราวนี้ลำบากจริง ๆ เจ้าต้องดีกับเขาให้มาก"
ซูอู๋ตู้พยักหน้า "ต่อจากนี้จะไม่ปล่อยให้เขาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้อีก"
"จ๊ะจ๊ะ" ม่อพั้นพั่นมองเขาอย่างพิศวง กวาดสายตาขึ้นลงสองรอบ
"ตั้งแต่เจอเจ้าเมื่อครู่ก็รู้สึกผิดปกติ ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้?"
ซูอู๋ตู้กำลังจะอ้าปากพูด ม่อพั้นพั่นพลันตบมือ ฉับพลันเข้าใจ "ข้ารู้แล้ว! นี่เป็นแผนที่เจ้าออกแบบเองใช่ไหม? จงใจทำให้คนอื่นเห็นว่าเจ้าให้ความสำคัญกับจืออี พวกนั้นก็จะคิดว่าเจ้ามีจุดอ่อน แล้วลงมือกับจืออี เจ้าจะได้จัดการพวกมันทีเดียวราบคาบ—"