"ท่านจืออี วัตถุดิบวันนี้หายากยิ่ง พ่อครัวใช้เวลาเตรียมนานทีเดียวจึงได้มาเพียงถ้วยน้อยๆ เห็นได้ชัดว่าท่านเจ้าสำนักใส่ใจท่านนัก"
ซูจืออีชะงักฝีเท้า เขาไม่เอ่ยวาจา หย่อนตาลงเดินกลับไปที่โต๊ะ วางกล่องอาหารลงบนนั้น
เด็กรับใช้ไม่กล้าตามเข้ามา แต่ก็ไม่ยอมไปไหน ยืนอยู่ตรงประตู สายตาจับจ้องมือของเขา เฝ้ามองทุกอิริยาบถ ปากยังคงพร่ำพูด น้ำเสียงทอดยาวขึ้นเรื่อยๆ
มือของซูจืออีกดลงบนฝากล่องอาหาร ทำท่าเหมือนจะเปิดมัน
เด็กรับใช้กลั้นหายใจ
ทันใดนั้นซูจืออีก็หันหลัง ก้าวยาวๆ ถึงประตู มือหนึ่งคว้าข้อแขนเด็กรับใช้ไว้แน่น กระชากคนเข้ามา อีกมือกระชากฝากล่องอาหารออก——ควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งจากกล่อง พร้อมกลิ่นหวานคาวที่ฉุนจมูก
เด็กรับใช้ไม่ทันระวัง สูดเข้าไปสองครั้งก็ไออย่างรุนแรง ใบหน้าแดงก่ำ มุมปากมีเลือดสีหม่นไหลเยิ้ม ร่างกายอ่อนปวกเปียกลง ล้มลงบนพื้นกระตุกสองทีก็แน่นิ่ง
ซูจืออีหันหน้าหลบตั้งแต่ตอนเปิดฝา ใช้แขนเสื้อปิดจมูกปาก กลั้นลมหายใจไว้
เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ตอบสนองแล้ว เขาก็คุกเข่าลง ลูบไล้บนใบหน้าคนผู้นั้น ปลายนิ้วสัมผัสถึงรอยนูนเล็กๆ หลังใบหู หยิกไว้ แล้วกระชากออกแรง——หน้ากากหนังมนุษย์ถูกดึงออก ภายใต้คือใบหน้าแปลกตา ไม่ใช่เด็กรับใช้ที่มาส่งอาหารทุกวันเลย
จือซานกับจืออู่ได้ยินเสียงจึงพุ่งเข้ามาจากข้างนอก ร่างยังไม่ทันเห็น กระบี่ชักออกจากฝักแล้ว