"ใช่ ๆ ๆ ท่านป้าพูดถูก!" เจ้าหลี่ซานที่อยู่ข้าง ๆ คิดว่านี่เป็นการช่วยสั่งสอนบุตรสาวของตน จึงรู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง
หาได้รู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วหมายถึงผู้อื่น
ม่อพั้นพั่นพูดจบก็ไม่รั้งรออีก หนีบสีข้างม้า ม้าดำก็พุ่งทะยานออกไป
องครักษ์เงาอีกหลายนายตามหลังนางออกเดินทาง คนกลุ่มหนึ่งผลัดกันแบกซูอู๋ตู้ เท้าไม่หยุด
จนถึงบ่ายสามโมง ในที่สุดก็กลับมาถึงสาขาย่อยประจำเมืองลั่ว
ผู้ดูแลรออยู่ที่หน้าประตูมาตลอด เมื่อเห็นพวกเขาแต่ไกลก็ถอนใจโล่งอกในที่สุด ยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งออกมา
นางเห็นซูอู๋ตู้หมดสติอยู่ จึงรีบหลีกทางให้ "เร็วเข้า หมอคอยอยู่นานแล้ว!" พูดพลางนำพวกเขาไปยังห้องพักแขกที่จัดไว้ก่อนหน้านี้
ซูอู๋ตู้ถูกวางลงบนเตียง หมอแซ่จางรีบเข้าไปดูอาการบาดเจ็บ พลิกเปลือกตาดู แล้วจับชีพจร คิ้วขมวดขึ้น หันไปพูดกับม่อพั้นพั่น "บาดแผลภายนอกไม่เบา บนศีรษะมีร่องรอยถูกกระแทก ซี่โครงก็หักไปสองซี่ อวัยวะภายในได้รับการกระทบกระเทือน ต้องพักรักษาสักระยะ"
ม่อพั้นพั่นยืนอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองท้าวเอว พยักหน้า "ใช้ยาดีที่สุด อย่าได้เสียดายเงิน"
"เป็นธรรมดาอยู่แล้ว" หมอจางเริ่มหยิบของออกจากกล่องยาแล้ว
ม่อพั้นพั่นกวาดสายตามองรอบ ๆ องครักษ์เงาหลายนายยังยืนอยู่ในห้อง แต่ละคนเต็มไปด้วยฝุ่น เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง สภาพดูไม่ได้ยิ่งนัก
นางโบกมือ "พวกเจ้าทั้งหมดลงไปพักผ่อนก่อนเถิด ควรกินก็กิน ควรนอนก็นอน ที่นี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว"