ซูจืออีฟังแล้วได้ยินแค่คำว่า "หลังจากนี้"
...นายท่านยังจะทำเรื่องแบบนี้กับตนอีกหรือ?
แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่สักพักกลับ...สุขสบายอย่างยิ่ง
แต่ว่า...องครักษ์เงากับนายท่านทำเช่นนี้ ถูกกฎเกณฑ์หรือ?
เขาไม่กล้าเอ่ยถามเรื่องนี้แน่ จึงค่อย ๆ เคี้ยวน้ำตาลก้อน พลันนึกเรื่องสำคัญอีกเรื่องขึ้นมาได้
"เมื่อคืนเด็กน้อยทั้งสองไม่ได้อุ้มมาให้ผู้น้อย"
ซูอู๋ตู้ใช้ปลายนิ้วกดหางตาเขาเบา ๆ "ข้าสั่งให้ป้อนน้ำนมแพะก่อน คืนเดียวไม่เป็นไร จะได้ให้เจ้าได้พักผ่อนเต็มที่"
ซูจืออีจึงวางใจลง
ใครจะรู้ว่าซูอู๋ตู้กลับพูดเสริมอีก "...นอกจากนั้น เมื่อคืนก็ไม่มีแล้ว"
...
ซูจืออี "..."
นึกถึงเมื่อคืนนายท่านยังงุนงงกด...พลางถามอย่างไม่พอใจว่าทำไมถึงไม่มีแล้ว...
เขาแทบอยากซุกหน้าลงหมอน
ซูอู๋ตู้กลั้นไม่อยู่หัวเราะออกมา เปิดผ้าห่ม ก้าวข้ามตัวเขาลงจากเตียง หยิบเสื้อคลุมมาใส่สบาย ๆ
"จืออีอาบน้ำแต่งตัวเถอะ ข้าจะไปดูเด็กน้อยทั้งสองก่อน เจ้าระวังอย่าให้ตัวเองไหม้เข้าล่ะ"
หูแดงขนาดนั้น
ยังไม่ทันมีเสียงตอบ เขาก็ผลักประตูออกไปแล้ว
ซูจืออีนั่งบนเตียงเหม่อลอยอยู่พักใหญ่ จากนั้นค่อย ๆ ยกมือขึ้น ใช้นิ้วคีบมุมปกเสื้อ ก้มหน้าสูดดมเบา ๆ
...มีกลิ่นของนายท่านอยู่จริง ๆ กลิ่นหอมอ่อนจางที่อธิบายไม่ถูก ซึมออกมาจากชุดนอนสีขาวนั้น ราวกับห่อหุ้มตัวเขาไว้จนมิด
...
ซูอู๋ตู้กลับมาเมื่อตัวมีหิมะติดมาบ้าง ด้านนอกหิมะตกเบากว่าเมื่อคืนมาก เหลือเพียงเกล็ดหิมะละเอียดปลิวว่อน