หูกวงเอี๋ยนได้ยินคำนี้ก็ตระหนักถึงบางอย่าง พลันสะบัดมือเปิดหมวกของเด็กในอ้อมกอดหูปาต้าวออก — ใต้หมวกหัวเสือเป็นใบหน้าหวานละมุน สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที หลุดปากว่า “หูหนิงหนิง?!”
หูอาฉื่อถูกมัดอยู่บนรถม้าด้านหลัง แรกเริ่มยอมแพ้ไม่ดิ้นรนแล้ว แต่เมื่อครู่ได้ยินเสียงร้องของเด็กก็จำได้ทันทีว่าเป็นลูกสาวของตน พลันเกิดความฮึกเหิม ร่างกายบิดเร่า ปากส่งเสียงอู้อี้คล้ายสะอื้น
ทว่าไม่มีใครสนใจเขาหรอก
หูกวงเอี๋ยนยังไม่ทันตั้งตัว หูปาต้าวกลับอุ้มเด็กถอยหลังไปหลายก้าว เข้าไปอยู่ท่ามกลางองครักษ์เงาของซูอู๋ตู้
เขากลืนบางอย่างลงลำคอ จากนั้นใบหน้าและรูปร่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ภายในไม่กี่ลมหายใจ หูปาต้าวผู้กำยำล่ำสันก็กลายเป็นคนในชุดดำ ใบหน้าเย็นชา... จ้าวเสียนเยว่
เขาอุ้มเด็กในอ้อมแขนเบาๆ มองหูกวงเอี๋ยนด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
ซูอู๋ตู้กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ลูกน้องของท่านเจ้าเมืองหูเมื่อสองวันก่อนถูกข้าเชิญไปเป็นแขกที่ศาลาหยานอวี่ เพียงแต่เขาไร้มารยาทอยู่บ้าง ข้าไม่ชอบใจนัก”
สีหน้าหูกวงเอี๋ยนดิ่งลงอย่างสิ้นเชิง ซีดเขียวไปทั้งหน้า กล้ามเนื้อกรามกระตุกสองครั้ง
เขากัดฟัน เปล่งคำพูดทีละคำจากลำคอว่า “ที่แท้ท่านเจ้าสำนักซูคือผู้ที่นั่งตกปลาอย่างสุขุม หูมู่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้”
ซูอู๋ตู้ยกมือคารวะ น้ำเสียงสุภาพ “ท่านเจ้าเมืองหูกล่าวเกินไป”
หูกวงเอี๋ยนไม่รับคำอีก เขายกมือขึ้นโบก
“จับเป็นซูอู๋ตู้!”
กลับหมายจะใช้กำลังที่เหนือกว่าเข้ายื้อแย่งโดยตรง!
คนชุดดำด้านหลังเขาประสานเสียงรับคำ ดาบกระบี่ชักออกจากฝัก พุ่งเข้าใส่ซูอู๋ตู้