"เดี๋ยวก่อน" จืออู่ก้าวออกมาจากด้านหลังม่อพั้นพั่น ใบหน้าเขียวคล้ำ "ตอนนั้นเจ้ากำลังฉี่อยู่หรือ?"
เจ้าหลี่ซานชะงักไป เกาท้ายทอย "ใช่แล้ว ถือว่าให้ปุ๋ยกับไม้ผลไปด้วย มีอะไรหรือ? พวกเราหมักปุ๋ยใส่ปุ๋ยทุกวันน่ะ"
จืออู่หน้าดำคร่ำเครียด ล้วงสายคาดเอวผ้าหยาบสีเทาเส้นนั้นออกจากอกเสื้อ ใช้สองนิ้วคีบ แล้วโยนไปไกล ๆ
เจ้าหลี่ซานรับสายคาดเอวไว้ ก้มมอง ตาเป็นประกาย "เฮ้ย—นี่มันสายคาดเอวข้าไม่ใช่หรือ? ท่านพี่ ขอบคุณมากเลย! ข้ายังนึกว่าหาไม่เจอซะอีก เมียข้านางว่าข้าต้องไปเที่ยวเรือนดอกไม้แน่ ๆ สวรรค์โปรด ข้ามีเงินขนาดนั้นที่ไหน!"
จืออู่ซ่อนมือไว้ข้างหลัง นึกถึงภาพตัวเองควานดินด้วยมือทีละนิ้ว ถูมือกับเสื้อผ้าแรง ๆ สีหน้าเรียบเฉยหลบไปอีกด้าน
กลับไปต้องอาบน้ำแน่ เสื้อผ้าก็คงไม่เอาด้วย
ม่อพั้นพั่นหลับตา หายใจเข้าลึก อดกลั้นอารมณ์อยากต่อยคน "เจ้าพูดเรื่องสำคัญมา!"
เจ้าหลี่ซานรีบพยักหน้า "ถูก ๆ ๆ ข้ากำลังฉี่อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงดังปังข้าง ๆ เงยหน้ามอง เหย ไม่ทันไรก็เห็นคนร่วงมาจากฟ้าตกลงในสวนผลไม้ข้า!"
"ข้าวิ่งไปดู—อุ๊ย นี่ไม่ใช่ท่านเจ้าสำนักที่เพิ่งเจอเมื่อสองวันก่อนหรอกหรือ? เต็มตัวไปด้วยเลือดสลบไปแล้ว ข้ารีบแบกคนกลับมา เชิญหมอในหมู่บ้านมาดู ว่ากระดูกหักหลายซี่ บาดเจ็บภายในก็ไม่เบา แต่ยังรักษาชีวิตไว้ได้"