"จืออี" ซูอู๋ตู้รั้งเขาไว้ "จ้าวเสียนเยว่ทรยศต่อศาลาหยานอวี่ สัญญาหมั้นระหว่างข้ากับเขาย่อมเป็นโมฆะ"
ซูจืออีฟังถึงตรงนี้ก็นิ่งงันไปชั่วขณะ ริมฝีปากขยับคล้ายอยากพูดอะไรแต่ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร
ซูอู๋ตู้มองเขาแค่สองลมหายใจก็เข้าใจได้อย่างประหลาด—เขาเข้าใจผิดคิดว่าตนกำลังเศร้าเรื่องนี้ จึงกำลังครุ่นคิดหาทางปลอบโยนอย่างยากลำบาก แต่ปากก็ไม่เอื้อให้พูด
เขารู้สึกขำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายคิดไกลไปกว่านี้
"จืออี"
ซูจืออีมองเขา
"เจ้าเต็มใจเป็นฮูหยินของข้าหรือไม่"
ซูจืออีตะลึงงัน
...
ดวงตาของเขาจับนิ่ง สีหน้าเลื่อนลอย ไร้ปฏิกิริยาอยู่นานทีเดียว
เนิ่นนานต่อมาเขาจึงกระพริบตาปริบ ราวกับกำลังแน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิด
ซูอู๋ตู้รอคอยอย่างเงียบๆ
ซูจืออีริมฝีปากเปิดออก น้ำเสียงเหมือนไร้น้ำหนัก "เมื่อครู่... นายท่านว่าอย่างไรนะ"
ซูอู๋ตู้เอื้อมมือลูบแก้มเขาเบาๆ ปลายนิ้วโป้งแตะเปลือกตาอย่างแผ่วเบา "ไม่ได้ยินชัดหรือ ข้าอยากขอเจ้าเป็นฮูหยินของข้า"
เปลือกตาซูจืออีคันยุบยิบ เขาจ้องเขม็งอย่างตะลึง ริมฝีปากอ้าปิดไปมา สุดท้ายเพียงหลุดคำว่า "นายท่าน..."
ซูอู๋ตู้ยิ้ม "จู่ๆ ก็พูดไม่เป็นแล้วรึ เอาแต่เรียกนายท่าน นายท่านก็อยู่ตรงนี้มิใช่หรือ"
ซูจืออีหลุบตาลง ขนตาสั่นระริก กว่าจะเอื้อนเอ่ยก็ผ่านไปเนิ่นนาน น้ำเสียงแผ่วพร่า "ถึงไม่มีพ่อหนุ่มจ้าว ก็ยังมีผู้คนมากมายภักดีรักใคร่นายท่าน..."