เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เสี่ยวเข่อ ฟางหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าลู่เสี่ยวเข่อจะคิดว่า...มันดี?
ไม่ใช่น่ะสิ คนคนนี้ไม่ใช่คนเก่งหรอกเหรอ?
ไม่อย่างนั้นบริษัทจะถูกเธอกับร่างเดิมปั้นจนกลายเป็นแบบที่กำลังจะตายตอนนี้ได้ยังไง?
ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็มองหน้ากันไปมา
เห็นแบบนั้น ลู่เสี่ยวเข่อก็อดอยากรู้ไม่ได้
"ยังไง มีอะไรผิดปกติเหรอ?"
"เอ่อ คือแบบนี้ครับคุณลู่..."
เฉินเผิงไอเสียงหนึ่ง แล้วเล่าความคิดเห็นของทุกคนเมื่อครู่ให้ฟัง
ยังไม่ผ่านการพิสูจน์จากตลาด...
รูปแบบการเล่นซ้ำซาก...
เกมแนวทำฟาร์มกำลังมาแรง...
และอื่นๆ ประมาณนี้
"พวกเราก็เลยคิดว่า จากมุมมองเรื่องความเสี่ยง การทำเกมฟาร์มก็น่าจะมั่นใจกว่า...คุณลู่คิดยังไงครับ?"
ถ้าเป็นบริษัทอื่น ตอนที่ทั้งบอสใหญ่และบอสรองเห็นชอบกับโปรเจกต์ไหนแล้วเฉินเผิงก็คงไม่กล้าคัดค้านขนาดนี้
แต่บริษัทเกมฮาหลางไม่เหมือนกัน
นี่คือบริษัทหนุ่มสาว ความเป็นหนุ่มสาวทำให้ไม่มีเรื่องวุ่นวายซับซ้อน มีความคิดอะไรก็พูดออกมาได้เลย
"พูดก็มีเหตุผล"
"เส้นทางเกมแนวทำฟาร์มจากที่เห็นตอนนี้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ"
ลู่เสี่ยวเข่อพยักหน้า
เหมือนจะเห็นด้วยกับความคิดเห็นของเฉินเผิงและคนอื่นๆ
"แต่—"
แต่ทันใดนั้น ลู่เสี่ยวเข่อก็เปลี่ยนประเด็น สีหน้าเริ่มจริงจัง
"แต่! บริษัทเกมฮาหลางของเรา จะไม่เป็นพวกตามกระแสตลาด!"
"ตลาดไล่ตามอะไร เราก็ทำตามนั้น มันเรียกว่าอะไร?"
"มันเรียกว่าไม่มีหัวจิตหัวใจ! ไม่มีความฝัน! ทำเกมโดยไม่มีความฝัน แล้วเราจะต่างจากพวกที่ทำเกมเว็บกระจอกพวกนั้นตรงไหน?"
"เพราะงั้นเราต้องคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่! ต้องทำสิ่งที่คนอื่นไม่เคยทำ!"
"เราจะทำให้ผู้เล่นเห็นผลิตภัณฑ์ของเรา แล้วปฏิกิริยาแรกคือ—ว้าว ไอ้แบบนี้ใครคิดได้ยังไงวะ? โคตรเท่!"
"และนี่คือเหตุผลแรกเริ่มที่ฉันลงทุนกับฮาหลาง! นั่นคือ—ความคิดสร้างสรรค์! ความคิดสร้างสรรค์! และความคิดสร้างสรรค์!"
"ในเรื่องนี้ ฉันว่าทุกคนควรเรียนรู้จากคุณฟางให้มาก!"
ดวงตาของลู่เสี่ยวเข่อเป็นประกายอย่างผิดปกติ คำพูดชุดนี้พูดออกมาอย่างฮึกเหิม หนักแน่น!
ในห้องประชุม ทุกคนมองตากันและกัน
แล้วก็—เข้าใจแล้วก็ตบมือ!
ปังๆๆ!
เสียงปรบมือดังกึกก้อง!
"พูดได้ดีมาก!"
"ถูกต้อง พูดถูก! เราจะไม่เป็นพวกตามกระแสตลาด!"
"คุณลู่มีความคิดที่สุด!"
"พวกเราทุกคนถูกเงินบังตา...ช่างน่าละอายจริงๆ! ตอนแรกที่ฉันเลือกทำงานเกม ก็เพื่อความฝันในใจ ไม่ใช่เพื่อทำเกมดีๆ จริงๆ สักเกมเหรอ? ไอ้เหล่าเสวี่ยเอ๋ย เหล่าเสวี่ย นายไปติดอยู่ในเรื่องเงินได้ไงเนี่ย!"
"คำพูดเดียวที่ทำให้คนหลับตื่น!"
"คุณลู่คิดเห็นสูงส่ง!"
ได้ยินเสียงเห็นด้วยจากทุกคน ลู่เสี่ยวเข่อพยักหน้าอย่างพอใจ
สมกับเป็นเสาหลัก...ที่ฉันเลือกสรรมาเป็นอย่างดี!
ใช่แล้ว! ถูกต้อง! แบบนี้แหละ!
โยนรายงานรายได้บ้าบอนั่นทิ้งลงถังขยะไปซะ!
พวกเราคนทำเกม จะคิดแต่ว่าหาเงินทำไมกัน!?
หาเงิน? ไม่ต้องพูดถึงหรอก แค่คิดก็หน้าแดงแล้ว! อาย!
ฟางหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ฟังจนมึนไปหมดเหมือนกัน
ต้องคิดสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ต้องทำสิ่งที่คนอื่นไม่เคยทำ ต้องมีความคิดสร้างสรรค์! ความคิดสร้างสรรค์! และความคิดสร้างสรรค์!
เฮ้อ—
ช่างเป็นคนทำเกมที่บริสุทธิ์ผุดผ่องจริงๆ!
ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้ คนคนนี้ไม่ใช่คนเก่งอะไร แต่เป็นคนที่รู้จักของดีต่างหาก!
นักพัฒนาเกมอาชีพที่เก่งๆ นั่งกันอยู่ทั้งห้อง ยังสงสัยอนาคตของสะพานเป่าลี่
แล้วเธอล่ะ?
แค่ฟังรอบเดียว ก็ชี้ขาดได้ทันทีว่าเกมนี้ต้องมีตลาด!
แบบนี้เรียกว่าอะไร? แบบนี้แหละเรียกว่ามืออาชีพ!
ชั่วขณะนั้น สายตาที่ฟางหยวนมองลู่เสี่ยวเข่อเต็มไปด้วยความชื่นชม
ถ้าตอนนี้มีมังกรอยู่บนฟ้า เขาก็คงไม่ลังเลที่จะพูดประโยคคำคมที่ว่าออกมา: วีรบุรุษใต้หล้า มีเพียงเจ้ากับหยวนเท่านั้น~
...
"เฮ้อ...เล่นเป็นผู้ใหญ่เหนื่อยชะมัด!"
หลังเลิกประชุม ลู่เสี่ยวเข่อกลับมาที่ออฟฟิศของตัวเอง ล้มตัวลงนอนกับโซฟา คว้าหมอนข้างมากอดแล้วฝังหน้าลงไป ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสบายใจ
พักสักครู่ เธอล้วงมือไปหยิบโค้กกระป๋องจากตู้เย็นใต้โต๊ะทำงาน หยิบถุงมันฝรั่งทอดจากลิ้นชัก เปิดแท็บเล็ต หารายการที่ยังดูไม่จบ วางไว้บนโต๊ะ
แปะ—
ดึงฝากระป๋องเปิด กลั่กๆ กลั่กๆ ดื่มไปสองสามอึก พลังชีวิต+1+1+1+1...
ลู่เสี่ยวเข่อ อายุ 18 บวกอีก 60 กว่าเดือน
ปี 2025...ก็คือปีที่แล้ว จบจากสถาบันแห่งหนึ่ง เรียนสาขาภาษาจีน
อย่างที่รู้กันดี สาขาสายป้ายสีชมพูจบไปก็แทบตกงาน ส่วนภาษาจีนก็เป็นที่สุดของสายนี้ จะสอบราชการสอบบรรจุเป็นครู ก็เป็นเจ้าหน้าที่ธุรการหรือบรรณาธิการ ไม่ก็ไปทำงานขายที่รับทุกสาขา
ดังนั้น ตั้งแต่ปีสี่ที่ออกจากโรงเรียนไปฝึกงาน เธอที่เข้าใจดีว่าภาษาจีนหางานยากแค่ไหน ก็ทุ่มเทเข้าสู่ภารกิจหางานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ข่าวดี: หางานได้แล้ว
ข่าวร้าย: ทำไม่นานสักที่
ไม่ได้แปลว่าความสามารถเธอมีปัญหา แต่แปลกมาก ทุกครั้งที่งานจบลงด้วยวิธีประหลาดๆ
งานแรก ตำแหน่งคอนเทนต์ครีเอทีฟที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง
ทำมาได้สองเดือน ปกติดีทุกอย่าง แต่จู่ๆ เจ้านายเล่นหุ้นจนเจ๊ง บริษัทยุบทันที
งานที่สอง ตำแหน่งที่ปรึกษาหลักสูตรที่สถาบันกวดวิชาแห่งหนึ่ง
คราวนี้อยู่นานหน่อย ทำได้สามเดือน
แต่ที่เหลือเชื่อคือ บริษัทถูกอายัด! นี่ไม่ใช่เพราะบริษัทมีธุรกิจมืดอะไรนอกจากการสอน แต่เพราะเจ้านาย...เป็นนักโทษหนีคดีที่เปลี่ยนชื่อหลบซ่อนมาหลายปี?
ตอนตำรวจมาที่บริษัท ไม่ใช่แค่ลู่เสี่ยวเข่อ แต่ทุกคนก็งงไปหมด
ไม่มีใครคิดว่าเจ้านายอ้วนๆ หน้ายิ้มแย้มคนนี้ จะเป็นคนโหดเหี้ยมที่เคยก่อคดีฆ่าคนตาย
งานที่สาม ตำแหน่งโอเปอเรเตอร์ที่บริษัทอีคอมเมิร์ซแห่งหนึ่ง
คราวนี้ไม่ใช่เพราะเจ้านายมีปัญหา แต่เป็นเพราะบริษัทถูกคู่แข่งแจ้งความจนบัญชีทั้งหมดถูกระงับ พอบัญชีหมดแล้วจะทำอีคอมเมิร์ซยังไง?
งานที่สี่ ทำบรรณาธิการที่บริษัทนิวมีเดีย
เจ้านายเป็นคนมณฑลเจียงซู จู่ๆ ก็รู้ว่าโดนเขาสวมเขา โกรธจนหย่า แล้วยังโดนแบ่งทรัพย์สินไปครึ่งนึง...แทบจะไม่ได้ลู่เสี่ยวเข่อคืนมาเป็นลูก
สี่ครั้งผ่านไป มองกระจกของบริษัทที่ปิดลง ลู่เสี่ยวเข่อเริ่มสงสัยอย่างสุดซึ้ง
เธอสงสัยว่าตัวเองมีคุณสมบัติในการทำให้บริษัทเจ๊งหรือเปล่า? ไม่เช่นนั้นทำไมเหมือนดาวหาง ไปที่ไหนนั่นก็มีปัญหา?
และตอนที่เธอกำลังคิดว่าจะกลับบ้านไปนอนเล่นดีไหม จู่ๆ ก็มีเสียงติ๊ง ระบบมาแล้ว
[ระบบคืนเงินลงทุนเปิดใช้งาน!]
[ทุกครั้งที่โฮสต์ลงทุนขาดทุน ระบบจะคืนเงินตามอัตราทวีคูณที่กำหนด!]
[ระดับคืนเงินปัจจุบัน: 1]
[อัตราคืนเงินปัจจุบัน: 2 เท่า!]
[หมายเหตุ: โปรเจกต์ลงทุนเมื่อเริ่มแล้วไม่สามารถเปลี่ยนได้ เมื่อเงินลงทุนขาดทุนหมด จึงจะเริ่มโปรเจกต์ใหม่ได้]
พอระบบปรากฏขึ้น ลู่เสี่ยวเข่อก็ไม่ลังเล เริ่มลงทุนทันที!
เพราะตามสภาพเศรษฐกิจยุคนี้ จะหาเงินอาจจะยาก แต่จะขาดทุนน่ะ แค่ยื่นมือไปก็ได้ไม่ใช่เหรอ?
โปรเจกต์แรก: ร้านกาแฟ
เลือกสรรมาอย่างดี ลงทุนร้านกาแฟแนวชนบทที่เปิดในหมู่บ้าน
ตั้งแต่เปิดวันแรก แจกกาแฟฟรีให้คุณตาคุณยายทั้งหมู่บ้านคนละแก้ว ร้านกาแฟก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ขาดทุนจนต้องปิดตัวลง
โปรเจกต์ลงทุนที่สอง: ร้านบาร์บีคิวสมุนไพรจีนที่นักศึกษามหาวิทยาลัยเปิด เน้นขายไก่ย่างเพื่อสุขภาพ
เสียบหมูโกฐเชียง ปีกไก่หวงฉี มะเขือยาวย่างเก๋ากี้...
ทำให้คู่แข่งหลายเจ้าเห็นแล้วอดชื่นชมไม่ได้: คิดไม่ถึงว่ามนุษย์จะพัฒนาไก่ย่างได้มุมแปลกขนาดนี้ คนที่เรียนมหาวิทยาลัยสมองก็ดีจริงๆ เหมือนใหม่แกะกล่อง
โปรเจกต์ที่สาม: ชานมไทยักษ์เนจา ผสมผสานชาไข่มุกสไตล์จีน ราคาเทียบเท่าสตาร์บัคส์
โปรเจกต์ที่สี่: ร้านเบอร์เกอร์ที่แม่บ้านเจ็ดคนซึ่งอ้างว่าต่างเคยรุ่งเรืองในสายงานของตัวเองร่วมกันเปิด ชื่อร้านว่าฮั่วเต๋อทิง
ทำไมถึงตั้งชื่อนี้? ง่ายมาก ทำเลที่ตั้งร้านอยู่ตรงกลางระหว่าง ฮั่วซื่อ เคเอฟซี และทัสติน พอดี ยืมมาคนละหนึ่งตัว อ่านแล้วคล่องปากดี
ส่วนผลลัพธ์...ก็ไม่ต้องพูดถึง
ลงทุนสี่ครั้ง ระยะเวลารวมไม่ถึงหนึ่งปี
พอเห็นเงิน 300 ล้านในบัญชี ลู่เสี่ยวเข่อรู้สึกว่าอนาคตสดใส สว่างจนนอนไม่หลับตอนกลางคืน
แล้วเธอก็เจอข่าว—บริษัทหนึ่งลงทุนหลายล้านพัฒนเกมใหม่ เปิดตัวไม่ถึงเดือนชื่อเสียงก็พังทลาย หมดตัว
ความเร็วในการขาดทุนแบบนี้จุดประกายความสนใจในการลงทุนของลู่เสี่ยวเข่อ หลังจากหาข้อมูล ก็จับตามองบริษัทเกมฮาหลางได้สำเร็จ
300 ล้าน 300 ล้าน มีฟางหยวนคนเก่งแบบนี้อยู่ในมือ จะกลัวขาดทุนไม่หมดเหรอ?
"สะพานเป่าลี่? เกมจำลองสร้างสะพานเหรอ?"
ลู่เสี่ยวเข่อพยายามนึกภาพเกมนี้ในหัว
ผู้เล่นเปิดเกมมาเริ่มสร้างสะพาน
สร้างเสร็จ รถขับผ่าน สะพานพัง เริ่มใหม่
สร้างเสร็จ รถขับผ่าน สะพานไม่พัง โอเคผ่านด่าน
แค่นี้? แค่นี้ แค่นี้ แค่นี้???
แต่...
นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ!
พอคิดถึงภาพตอนเกมเปิดตัว ลู่เสี่ยวเข่อดวงตาเป็นประกาย
ไอเดียบรรเจิดจริงๆ!