"ความล้มเหลวของ 'พรานดาว' เป็นข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้จะมาถกเถียงเรื่องสาเหตุก็ไม่มีประโยชน์!"
"ใช่ ประเด็นสำคัญคือจะเดินหน้าต่อยังไง!"
"ยังไงเหรอ? ตามตลาดไง พวกนายสังเกตไหม? เกมแนวทำฟาร์มเริ่มมีทีท่าฟื้นตัว 'ตำนานผลผลิต' ของค่ายห่าน ทะยานสุด ๆ มาครึ่งปีนี้!"
"แล้วก็อีก 'ยุคชนบท' ของค่ายหมู เปิดตัวได้สามเดือน DAU ทะลุแปดล้านแล้ว!"
"นี่ก็เป็นสายงานที่ดีนะ ฐานผู้เล่นใหญ่ สัดส่วนผู้หญิงสูง โมเดลทำเงินก็อยู่ตัวแล้ว..."
ในความมึนงง ฟางหยวนลืมตาขึ้น
นี่คือห้องประชุม
โต๊ะยาวสองฝั่งนั่งคนเต็ม สวมสูท สวมเสื้อลายตาราง สวมแว่นตา สวมกระโปรงรัดรูป...
ส่วนเขานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ
"นี่ที่ไหน? ฉันเพิ่งจบ ปวส. ไม่ใช่เหรอ..."
ความคิดในสมองยังก่อตัวไม่ทัน ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามา
ฟางหยวน อายุ 22 พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่
ปีสองตอนเรียนแพทย์ เขาตัดสินใจลาออกอย่างมุ่งมั่น ใช้เงินมรดกพ่อแม่ก่อตั้งบริษัทเกมฮาหลาง
สามปีมานี้ ปล่อยเกมออกมาหลายตัว
สัปดาห์ก่อน 'พรานดาว' เปิดตัว ผลปรากฏว่าหายนะจนแม่ยังจำไม่ได้
ฟางหยวนงงไปหมด
ทะลุมิติ?
แล้วยังกลายเป็นเจ้าของบริษัทเกมอีก?
"คุณฟาง?"
เสียงในห้องประชุมดึงเขากลับมา
ชายสวมแว่นคนหนึ่งกำลังมองเขา
"คุณคิดยังไง?"
ฟางหยวนเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง
ความทรงจำเติมเต็มอย่างรวดเร็ว
เฉินเผิง หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ
คนที่เพิ่งเสนอทำเกมฟาร์มก็คือเขา
ฟางหยวนกระแอม
"เมื่อกี้นายพูดถึงไหนแล้ว?"
เฉินเผิงชะงัก
"เกมทำฟาร์ม"
เขาพูดซ้ำอีกรอบ
"คุณฟาง ผมหมายความว่า แม้สายเกมฟาร์มจะแข่งดุ แต่ก็ผ่านการพิสูจน์จากตลาดมาแล้ว"
ข้าง ๆ มีคนพยักหน้าตาม
"ใช่ครับคุณฟาง โปรเจกต์นอกกระแสอย่าง 'พรานดาว' แบบนี้ เราแตะอีกไม่ได้จริง ๆ"
"เผาเงินเร็วไป รอบยาวไป"
"อีกอย่าง พูดตรง ๆ นะ... บริษัทเราตอนนี้ก็แบกขนาดนี้ไม่ไหว"
แบกไม่ไหว นี่คือปัญหาที่เป็นจริงที่สุด
ตรงหน้าฟางหยวนคืองบการเงินที่เพิ่งออกใหม่
ยอดเงินในบัญชีบริษัท: 317,600 หยวน
สามแสนนี่ ต้องจ่ายเงินเดือน เช่าเซิร์ฟเวอร์ นอกจากนั้นยังมีค่างานเอาต์ซอร์ส ค่าเช่า... ค่าใช้จ่ายจุกจิกอีกมากที่ต้องจ่าย
โปรเจกต์แบบ 'พรานดาว' ไม่ต้องพูดถึงคาดเข็มขัดให้แน่น แม้จะรัดคอตายก็ไม่มีทาง
"ก่อนข้ามมา บริษัทใกล้เจ๊ง"
"ข้ามมาแล้ว บริษัทก็ใกล้เจ๊ง"
"ปัดเศษ ฉันข้ามมานี่เสียเวลาป่าว?"
ฟางหยวนจนใจ
ร่างเดิมมีเงินมรดกสามล้านจากพ่อแม่ จะทำอะไรไม่ได้? ทำไมถึงได้ไม่รู้จักตัวเอง แล้วมุ่งหน้าลงสนามเกมแบบนี้?
แล้วร่างเดิมฝีมือระดับไหน?
พูดง่าย ๆ ฮาหลางนอกจากฟางหยวน ยังมีนักลงทุนอีกคน จริง ๆ แล้ว สามล้านของฟางหยวนเผาหมดไปนานแล้ว ที่เหลือสามแสนนี้ คือเศษจากสามล้านของนักลงทุนคนนั้น
หลังจากผ่านสามปีนี้มา ฟางหยวนเดาว่า หุ้นส่วนคนนั้นคงถึงนาทีสุดท้ายของชีวิต ยังต้องดิ้นลุกจากเตียงป่วย พูดว่า: ไอ้นี่มันพวกนอก!
'นักรบพิกเซล' ผลงานชิ้นแรกของฮาหลาง เกมแอคชั่น 2D แนวside-scrolling เปิดตัวสัปดาห์แรกดาวน์โหลด 200 ครั้ง ในนั้น 180 ครั้งบริษัทปั่นเอง
'ทุ่งดาวแห่งท้องทุ่ง' เกมจำลองทำฟาร์ม สไตล์อาร์ตก็ลอกของที่อยู่ตัวแล้วในตลาดมา แต่รูปแบบการเล่นก็ยังห่วย
'วิ่งสิไก่น้อย' ทั้งโปรเจกต์ตั้งแต่เริ่มจนเปิดตัวใช้เวลา 18 วัน ยอดดาวน์โหลดก็ 18 พอดีเป๊ะ
'ตำนานแดนฝัน' การ์ดRPG ตัวเลขออกแบบโดยร่างเดิมเอง ความสมดุลเลยประมาณไทแรนโนซอรัสสู้พารามีเซียม สมน้ำสมเนื้อกันสุด ๆ
'ตำนานดันเจี้ยน' 'ปาร์ตี้พายุ' 'คืนเงิน' 'นางฟ้าไม่ฝึก'...
ไล่ผลงานร่างเดิมในสมองจบ ฟางหยวนอดถอนหายใจยาวไม่ได้
ยากจะจินตนาการว่าคนคนหนึ่งจะยืนหยัดในสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัดได้นานขนาดนี้ สู้กับร่างเดิม อวี้กงยังถือว่ากลางคัน
โดยเฉพาะช่วงปีนี้ วงการเกมในโลกนี้เรียกได้ว่าเจริญรุ่งเรืองสุดขีด แนวโน้มสดใส
ในยุคแบบนี้ ผู้เล่นก็เหมือนปลาคาร์พในแม่น้ำ เซี่ยโหวตุนมาเจอ ยังตักได้สองทัพพี
แต่ร่างเดิมกลับโบกมือลา ท่ามกลางดอกไม้มากมาย ไม่พาผู้ใช้คนเดียวกลับมา
นักลงทุนคนนั้นก็เป็นอีกหนึ่งอัจฉริยะ
ในบริษัทเกมมากมาย ทำไมถึงเลือกเฟ้นร่างเดิมที่เป็นอัจฉริยะมาให้ทุน?
อดรู้สึกไม่ได้ว่า ตอนเธอกระพริบตา ถ้าใช้แรงอีกนิด คงบีบของสองอย่างใต้คิ้วออกมาเป็นสิวได้
เฉินเผิงพูดอีกครั้ง
"คุณฟาง ถ้าคุณไม่ว่าอะไร วันนี้ฉันจะพาทีมออกแบบเกม วางกรอบโปรเจกต์ฟาร์มก่อน ไม่ต้องหวังดังมาก ขอแค่เวอร์ชันเบา ตั้งเป้าเปิดตัวภายในครึ่งเดือน"
"ใช้เฟรมเวิร์กที่มีอยู่ อาทิตย์เดียวได้เดโม่ไม่ยาก"
ฟางหยวนมองเขา แต่ใจกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทำฟาร์ม จะช่วยบริษัทได้จริงเหรอ?
อาจจะได้
แต่โอกาสน้อย
ค่ายใหญ่วิ่งออกไปแล้ว
ค่ายกลางตาม
ค่ายเล็กก็เบียดเข้าไปอีกเพียบ
บริษัทอย่างฮาหลาง เพิ่งเจ๊งเกมหนึ่ง ชื่อเสียงแย่ เงินน้อย ทีมเล็ก จะสู้ไปรอดได้ยังไง?
ฟางหยวนขยี้ขมับ
หรือว่า เพิ่งข้ามมา ก็ต้องประกาศบริษัทล้มละลาย?
แต่ในตอนนี้...
ตื๊ดดด~
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว
[ตรวจพบเจ้าของสถิติใกล้ล้มละลาย]
[ตรวจพบเจ้าของสถิติถือครองอำนาจควบคุมบริษัทเกม]
[ตรวจพบเจ้าของสถิติกำลังเผชิญการตัดสินใจโปรเจกต์ใหม่]
[ระบบเก็บเกี่ยวอารมณ์กำลังเริ่มทำงาน]
[ยินดีต้อนรับสู่ระบบเก็บเกี่ยวอารมณ์ ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้เจ้าของสถิติรุ่งเรืองในวงการเกม เป็นโปรดิวเซอร์ระดับตำนานรุ่นหนึ่ง!]
[เจ้าของสถิติสามารถปล่อยเกมเพื่อเก็บค่าอารมณ์ผู้เล่น ค่าอารมณ์สามารถแลกในร้านเกมเป็นชุดข้อมูลเกม โมดูลเทคโนโลยี ทรัพยากรอาร์ต ทรัพยากรดนตรี ชุดทรัพยากรวัตถุดิบ ฯลฯ]
[อารมณ์ที่เก็บได้จากผู้เล่น รวมถึงแต่ไม่จำกัด: ตกใจ โกรธ เศร้า ซาบซึ้ง เสียใจ ใจสลาย หดหู่...]
[ของขวัญมือใหม่แจกแล้ว]
[ยินดีด้วย เจ้าของสถิติได้รับ: 'สะพานเป่าลี่']
ฟางหยวนตะลึง
สะพานเป่าลี่?
จากนั้น ข้อมูลเกมก็แผ่ขยายในสมอง
นี่คือเกมสร้างสะพานฟิสิกส์
ผู้เล่นต้องภายในงบจำกัด ใช้ไม้ เหล็ก ถนน อุปกรณ์ไฮดรอลิก ฯลฯ สร้างสะพาน ให้รถข้ามแม่น้ำ หน้าผา และภูมิประเทศประหลาดต่าง ๆ ได้
เกมเป็นโหมดเดี่ยว แต่แรงกิ้งออนไลน์
"นี่มันเกมสร้างสะพานของพี่หลี่ไม่ใช่เหรอ?"
ฟางหยวนนึกออกทันที
ชาติก่อน เขาเห็นคลิปดังของเกมนี้มามากเกินไปแล้ว
เพราะแรงกิ้งออนไลน์ และ! ยิ่งใช้งบน้อย ยิ่งได้อันดับสูง ดังนั้นเพื่ออันดับสูงขึ้น ผู้เล่นจึงเปิดสมองสุด ๆ สร้างฉากดังมากมาย
บางคนกั๊กของ ก่อสร้างชุ่ย ๆ ขอแค่รถผ่านไปได้ ผ่านไปแล้วไม่สนว่าสะพานจะพังไหม
บางคนถึงขั้นไม่มีสะพานเลย
ยิงรถ ลอยฟ้า กระโดดบันจี้จัมพ์ในแม่น้ำ... ปีศาจยังต้องร้อง นรกว่างเปล่า ปีศาจอยู่บนโลกมนุษย์!
เกมแบบนี้มีอนาคตไหม?
ในสมองฟางหยวนมีสองคำผุดขึ้นทันที — มีอนาคต!
"เดี๋ยวนะ!"
"ในเมื่อระบบต้องการเก็บอารมณ์ ทำไมฉันไม่ทำอะไรบ้า ๆ กว่านี้ล่ะ?"
จู่ ๆ เขาก็เกิดความคิดกล้า ๆ ขึ้นมา
ถ้าทำเกมเป็นแบบโฮโลแกรมเต็มรูปแบบล่ะ?
ถ้าNPC ในเกมเป็นคนมีเลือดมีเนื้อล่ะ?
ถ้าNPC เหล่านี้ใช้เวลาร่วมกับผู้เล่น สร้างสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น...
แล้วสุดท้าย พวกเขากลับตายใต้สะพานชุ่ย ๆ ของผู้เล่น... ล่ะ?