[ขอชี้แจงก่อน เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งทั้งหมด เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นในโลกคู่ขนานที่มีชื่อสถานที่เหมือนกัน ตัวละครทุกคนที่ปรากฏในเรื่องมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ ไม่มีเนื้อหาที่ชี้นำไปในทางไม่เหมาะสมเกี่ยวกับผู้เยาว์ ทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติล้วน ๆ]
——————
มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงินเจงตู
ประตูห้องทำงานคณบดีปิดสนิท ฝางซวี่ยืนก้มหน้าอย่างห่อเหี่ยว ส่วนหลูเจี้ยนกั๋วที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จิบชาร้อนแล้วพูดขึ้นว่า
“รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกนายมา?”
“คุณอาครับ ผม...”
“คุณอาอะไร!? ฉันบอกนายไปกี่ครั้งแล้ว? อยู่ในมหาวิทยาลัยให้เรียกตำแหน่ง!”
หลูเจี้ยนกั๋วถลึงตามองฝางซวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนวางแก้วชาลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ครับ...ท่านคณบดี”
“พูดมา ทำไมนายถึงไปคุกคามอาจารย์หลินอี้จากคณะนิติศาสตร์?”
“...ผมไม่ได้ตั้งใจจะคุกคามเธอ”
ฝางซวี่แก้ตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง หลูเจี้ยนกั๋วแค่นเสียงเยาะ ก่อนเคาะโทรศัพท์บนโต๊ะซึ่งกำลังเปิดหน้าแชตอยู่แล้วพูดว่า
“นี่ข้อความที่นายส่งให้เธอใช่ไหม? ประโยคนี้เขียนว่าอะไร? อ่านออกมา”
ฝางซวี่เหลือบมองโทรศัพท์บนโต๊ะ แล้วก้มหน้าหงอย ๆ ก่อนตอบว่า
“...ขอดูขาหน่อย”
“อาจารย์หลินบอกให้นายอย่าล้อเล่น แต่ดูสิว่าหลังจากนั้นนายส่งอะไรไปอีก? อ่านออกมา!”
“...งั้นขอดูหน้าอกได้ไหม”
“แล้วประโยคถัดไปล่ะ!?”
“...ผมเอาขากับหน้าอกของผมแลกกับคุณ”
“รูปนี้เป็นหน้าอกของนายใช่ไหม? แล้วรูปนี้ที่ส่งไม่สำเร็จเป็นขาของนายใช่ไหม?”
“...ใช่ครับ”
“นายมันป่วยหรือไง!?”
หลูเจี้ยนกั๋วตบโต๊ะพลางตวาดลั่น
“ส่งข้อความแบบนั้นก็แย่พออยู่แล้ว อาจารย์หลินบล็อกนายไปแล้ว นายยังบุกรุกหอพักอาจารย์ไปยืนหน้าห้อง ขอให้เธอดูขาของนายอีก นายบ้าไปแล้วหรือไง!?”
“...”
ฝางซวี่ได้แต่ก้มหน้าอย่างห่อเหี่ยว ผ่านไปนานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันได้
“...ผมถูกบังคับครับ”
“ใครบังคับนาย?”
“ผม...”
[คำเตือน! การเปิดเผยการมีอยู่ของระบบนี้แก่ผู้อื่น จะทำให้ผู้ใช้สมองตายทันที!]
ฝางซวี่ได้แต่กลืนคำที่เหลือลงคอ แล้วก้มหน้าตอบว่า
“ผมก็ไม่รู้ครับ...แค่มีเสียงในหัวบอกให้ผมทำแบบนั้น”
“ทำไมเสียงในหัวนายไม่บอกให้ไปกินขี้ล่ะ!?”
หลูเจี้ยนกั๋วตบโต๊ะพลางตวาดลั่น จนน้ำชาในแก้วกระฉอกออกมาบางส่วน
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันช่วยกดเรื่องนี้ไว้ ตอนนี้นายคงไปอยู่โรงพักแล้ว รู้ตัวไหม!?”
“รู้ครับ...ขอบคุณท่านคณบดี”
ฝางซวี่พูดอย่างห่อเหี่ยว หลูเจี้ยนกั๋วเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความโมโหจนอกกระเพื่อม หายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนถลึงตามองเขา
“ฉันรู้ว่าหลินอี้สวย แต่ในมหาวิทยาลัยเราก็มีผู้หญิงสวยตั้งเยอะ ด้วยฐานะครอบครัวกับหน้าตาของนาย จะชอบใครก็ได้ทั้งนั้น ทำไมต้องไปคุกคามอาจารย์ผู้หญิงด้วย? ถ้าอีกฝ่ายเอาเรื่องให้ถึงที่สุด นายคิดว่าฉันจะช่วยปกป้องนายไหวหรือไง!?”
“ผม...”
“ผมอะไร!? ที่นี่คือเจงตู! คือมหาวิทยาลัย! ไม่ใช่บ้านนาย! นายคิดจริง ๆ หรือว่าฉันจะช่วยปกป้องนายได้ทุกเรื่อง!?”
“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ ครับ...”
“ถ้างั้นนายคิดยังไง!? ฉันเป็นถึงคณบดี แต่ต้องหน้าด้านไปขอร้องอาจารย์ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง นายคิดว่าศักดิ์ศรีฉันไม่มีค่าเลยหรือไง!?”
เมื่อเห็นหลูเจี้ยนกั๋วที่กำลังโกรธจนตาเบิกโพลง ฝางซวี่เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดนั้น
เมื่อเห็นฝางซวี่ทำท่าราวกับไม่สะทกสะท้าน หลูเจี้ยนกั๋วยิ่งโกรธกว่าเดิม แล้วเริ่มด่าไม่ยั้ง
ชั่วขณะนั้น น้ำลายปลิวว่อน
ฝางซวี่เงียบไม่พูดอะไร จนหลูเจี้ยนกั๋วเหนื่อยและเอนหลังพิงเก้าอี้หอบหายใจ
“ท่านคณบดี พักก่อนเถอะครับ~”
ฝางซวี่ยกแก้วชาขึ้นแล้วก้มตัวส่งให้ หลูเจี้ยนกั๋วถลึงตามองเขา ก่อนแย่งแก้วชาไป
“ฟังให้ดี! ถ้านายก่อเรื่องอีกครั้ง ฉันจะลงโทษตามระเบียบ จะให้ถูกภาคทัณฑ์ก็ให้ถูกภาคทัณฑ์ จะไล่ออกก็ไล่ออก ฉันไม่กลัวแม้แต่ป้าของนาย! คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง!?”
“ครับ...”
“ไสหัวไป! ...แล้วก็สุดสัปดาห์นี้มาที่บ้าน มากินข้าวด้วย ป้าของนายคิดถึงนาย”
“ครับ ท่านคณบดี แล้วพบกันครับ”
ฝางซวี่ก้มหน้าเดินออกจากห้องทำงานคณบดีอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ ปิดประตูตามหลัง
หลังเดินออกจากอาคารบริหาร ฝางซวี่เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างสับสน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมุ่งหน้าไปทางโรงอาหาร
ฝางซวี่คนนี้ นอกจากบ้านจะมีตึกอยู่หลายหลัง หน้าตาหล่อเหลา ผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่งของสาขา และมีลุงเขยเป็นคณบดีแล้ว ก็เป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาที่ไม่มีอะไรโดดเด่น
แต่ก็แค่ในชาตินี้เท่านั้น
ฝางซวี่ในชาติก่อนอาศัยว่าบ้านมีตึกอยู่หลายหลัง ใช้ชีวิตกินเหล้า เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง ตีกัน และก่อเรื่องสารพัด
ย้อมผมสีทอง ขับซูเปอร์คาร์ พาพวกลูกน้องออกไปเที่ยวเฮฮาอยู่ทุกที่
เขาเป็นคุณชายเสเพลที่ทำลายชีวิตสาวเรียบร้อยมานับไม่ถ้วน จนมีผู้ชายวัยกลางคนไล่ฟันไม่รู้กี่คน
แต่ระหว่างเที่ยวเล่นครั้งหนึ่ง ฝางซวี่เหยียบคันเร่งพาตัวเองย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ยังเป็นหัวโจกในโรงเรียนอนุบาล
หลังผ่านความตายมาครั้งหนึ่ง เมื่อนึกทบทวนชีวิตของตัวเอง ฝางซวี่ก็พบว่าไม่มีอะไรให้คิดถึงเลยสักอย่าง
ค่าเช่าที่เก็บเท่าไรก็ไม่หมด รถที่ขับซิ่งเท่าไรก็ไม่พอ ผู้หญิงที่คบเท่าไรก็ไม่หมด...สิ่งเหล่านั้นมีแต่จะนำมาซึ่งความว่างเปล่าไม่รู้จบ
เพราะอย่างนั้น ฝางซวี่ในชาตินี้จึงตัดสินใจตั้งใจให้มาก เป็นคนที่สร้างประโยชน์ให้สังคม และไม่ทำให้โอกาสที่สวรรค์มอบให้ได้กลับมาเกิดใหม่ต้องสูญเปล่า
ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจเรียน จากคนที่ชาติก่อนยังสอบเข้าวิทยาลัยอาชีวะดี ๆ ไม่ได้ ชาตินี้เขากลับสอบติดมหาวิทยาลัยด้านการเงินชั้นนำแห่งหนึ่งของประเทศ
แม้จะรักษาผลการเรียนเฉลี่ยให้เป็นอันดับหนึ่งของสาขาไว้ได้ เขายังดำรงตำแหน่งสำคัญอย่างหัวหน้าห้องและผู้ช่วยสำนักงานคณะอีกด้วย ทั้งที่เพิ่งอยู่ภาคเรียนที่สองของปีหนึ่ง เขาก็คว้ารางวัลจากการแข่งขันหลายรายการแล้ว
จากนี้ไป ขอแค่เขาพยายามตามขั้นตอน สร้างประวัติผลงานอันโดดเด่นให้ตัวเองระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย แล้วใช้เป็นบันไดไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยระดับท็อปสอง หรือแม้แต่กลุ่มไอวีลีก
สุดท้ายก็เข้าทำงานในบริษัทบัญชีบิ๊กโฟร์หรือสถาบันการเงินชั้นนำ จากนั้นขึ้นเป็นซีอีโอ แต่งงานกับสาวสวยร่ำรวย แล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต เปลี่ยนจากคุณชายเสเพลไปเป็นประธานจอมเผด็จการอย่างสง่างาม
เดิมทีมันควรจะเป็นแบบนั้น...แต่เช้าวันนี้เขาดันตื่นขึ้นมาเร็วเกินไป แล้วจู่ ๆ ก็ปลุกระบบที่ชื่อว่า “เกมจีบสาว” ขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
ระบบบอกเขาว่า ขอแค่คบกับผู้หญิงที่ระบบยอมรับ ก็จะลงชื่อรับแต้มได้ทุกวัน แต้มไม่เพียงเพิ่มค่าสถานะด้านต่าง ๆ ของตัวเองได้ แต่ยังแลกเป็นทักษะมากมายที่ปกติต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะเรียนรู้ได้
เขาคิดว่าตัวเองได้พลังพิเศษมาแล้ว จึงใช้ทักษะของระบบ “ตรวจสอบ” กับผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาอย่างตื่นเต้น แต่ตรวจสอบไปกว่าร้อยคนก็ยังไม่มีใครผ่านเกณฑ์ของระบบเลยสักคน
ด้วยความไม่ยอมแพ้ เขาจึงตรงไปตรวจสอบหลินอี้ ผู้หญิงที่เขาคิดว่าสวยที่สุดในมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงิน
หลินอี้เป็นนักศึกษาปริญญาเอกที่เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยระดับท็อปสองในปีนี้ และเพิ่งมาสอนที่มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงินในฐานะอาจารย์รุ่นใหม่
นอกจากจะสวยจนทำลายขีดจำกัดด้านความงามของฝางซวี่ ผู้ซึ่งมีแฟนเก่ามากกว่าร้อยคนในชาติก่อนแล้ว เธอยังเป็นอัจฉริยะไอคิวสูงที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับท็อปสองตอนอายุสิบห้า และจบปริญญาเอกตอนอายุยี่สิบสาม
หลังตรวจสอบแล้ว ผลลัพธ์น่าพอใจ หลินอี้ผ่านเกณฑ์ที่ระบบกำหนดสำหรับการเลือกแฟนสาวจริง ๆ
จากนั้นระบบก็บอกเขาว่า เนื่องจากตอนนี้เขายังไม่มีแฟน หลินอี้ซึ่งเป็นเป้าหมายพิชิตคนแรกจะเปิดใช้งาน “ภารกิจสร้างมิตรภาพ” โดยอัตโนมัติ เพื่อช่วยให้เขาจีบหลินอี้ได้สำเร็จ
หากเขาไม่อยากคบกับหลินอี้ ก็ยังเลือกคบกับผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านเกณฑ์ของระบบได้ เพื่อยุติการบังคับจีบหลินอี้
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขายังชมอยู่เลยว่าระบบมีความเข้าอกเข้าใจมนุษย์...
ฝางซวี่ที่กำลังเดินอยู่เรียกหน้าจอระบบขึ้นมา มองข้อมูลภารกิจสามรายการตรงหน้าแล้วรู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าไปหมด
{【ภารกิจสร้างมิตรภาพ (หลินอี้) · สี่】: ภายในสิบสองชั่วโมง ทำให้หลินอี้ยกโทษให้ (เวลาที่เหลือ 10 ชั่วโมง 13 นาที)}
{รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: 500,000 แต้ม; บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ผู้เล่นสมองตาย}
{【ภารกิจสร้างมิตรภาพ (หลินอี้) · ห้า】: ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ยืนยันความสัมพันธ์คนรักกับหลินอี้ (เวลาที่เหลือ 22 ชั่วโมง 13 นาที)}
{รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: 3,000,000 แต้ม; บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ผู้เล่นสมองตาย}
{【ภารกิจสร้างมิตรภาพ (หลินอี้) · หก】: ภายในสามสิบหกชั่วโมง ทำให้หลินอี้ตั้งครรภ์ลูกของนาย (เวลาที่เหลือ 34 ชั่วโมง 13 นาที)}
{รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: 100,000,000 แต้ม และแพ็กเกจเคลียร์เกม; บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ผู้เล่นสมองตาย}