"อ๊า——" หลินอี๋ร้องตกใจ ตื่นจากฝัน ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล เรื่องเมื่อกี้ทั้งกลางวันกลางคืน ลู่เยี่ยนหนาน หายไปหมดแล้ว
คุณยายคนใหม่ข้างเตียงหัวเราะถามนาง: "หนูน้อย ฝันร้ายหรือเปล่า? ฉันเห็นตอนหนูนอน มือทั้งสองข้างกำผ้าปูแน่น ฝันเห็นอะไรหรือ?"
ตอนเด็ก ๆ หลินอี๋เคยได้ยินว่า ฝันร้ายถ้าพูดออกมาแล้วจะไม่เป็นจริง ตอนนี้คุณยายถาม นางก็ตอบไปพลาง ๆ: "เจ้านายหนู"
คุณยายงงไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้าถอนหายใจ: "เจ้านายหนูคงน่ากลัวมากสินะ"
คำพูดจบลงไม่ทันไร ประตูห้องคนไข้ก็ถูกผลักจากข้างนอก ร่างสูงโปร่งรูปหล่อเข้าตา
หลินอี๋กำลังจะลงจากเตียงไปห้องน้ำ เท้าข้างหนึ่งเพิ่งจะแตะรองเท้าแตะ เห็นคนมา เกือบร่วงจากเตียงคนไข้
ลู่เยี่ยนหนานใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ปลายคอเปิดเล็กน้อย กางเกงสแล็กสีดำทำให้ขานางดูยาว มือข้างหนึ่งถือกระติกเก็บความร้อน อีกข้างพาดเสื้อสูทสีดำ ยืนตรงนั้นก็ดูมีมนต์ขลัง
หลินอี๋สบสายตาเขา ใจรู้สึกผิด นิ้วมือข้างที่วางบนเตียงกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ลู่เยี่ยนหนานเดินผ่านหนานาง ตรงไปที่เตียงคุณยายข้าง ๆ ก้มลงเรียก: "คุณยาย"
หลินอี๋ตกใจเงยหน้า ก็เห็นคุณยายกำลังลูบหัวลู่เยี่ยนหนานอย่างเอ็นดู ส่วนลู่จงที่ปกติในบริษัทดูน่าเกรงขาม ตอนนี้อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่กลับว่าง่ายเหมือนหลานชายตัวดี... อ้อ ไม่สิ เขาเป็นหลานชายคุณยายจริง ๆ นี่นา
ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหลินอี๋ ลู่เยี่ยนหนานเปิดฝากระติก ตักซุปออกมาป้อนคุณยาย ไม่คิดว่าประธานบริษัทหน้าเย็นชาจะมีด้านอบอุ่นแบบนี้ด้วย หลินอี๋อดมองเพลินไม่ได้
แต่คุณยายโบกมือไปมา: "ฉันเพิ่งกินแอปเปิลไป อิ่มแล้ว"
หันไปเห็นหลินอี๋ คุณยายพูด: "หนู ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? พอดีหลานชายฉันตุ๋นซุปกระดูกหมูไว้ หนูอยากชิมไหม?"
สายตาลู่เยี่ยนหนานก็มองตามมา ทำเอาหลินอี๋รีบโบกมือ: "ไม่ไม่ไม่ ไม่ต้องแล้ว หนูไม่หิว..."
แต่คุณยายก็ใจดีมาก: "ฉันยังไม่ได้กินเลย หนูจะรังเกียจฉันคนแก่หรือเปล่า?"
"จะเป็นไปได้ยังไงคะ"
"ไม่รังเกียจก็ดี" คุณยายเปลี่ยนสีหน้าเร็วมาก ยังเอื้อมมือไปดันลู่เยี่ยนหนาน "ไปสิ หนูน้อยคนนี้ดูน่าสงสารดี ตั้งนานแล้วยังไม่เห็นมีคนในครอบครัวมาเลย อ้อ เมื่อกี้เธอยังฝันร้าย เห็นเจ้านายตัวเองด้วย หนูตกใจไม่น้อย ดูท่าเจ้านายเธอคงไม่ใช่คนดีอะไร..."
หลินอี๋พยายามห้ามหลายครั้งก็แทรกไม่เข้า ผู้ใหญ่พูดอะไรออกมาหมดเลยจริง ๆ!
ลู่เยี่ยนหนานเลิกคิ้ว มองหลินอี๋: "งั้นเหรอ? ทำอะไรผิดไว้หรือเปล่า ถึงกลัวเจ้านายตัวเองขนาดนั้น?"
หลินอี๋: "..."
นางรู้สึกว่าต่อให้มีปากตั้งหมื่น ก็คงพูดไม่ชัด
ส่วนลู่เยี่ยนหนานก็จ้องนางตลอด เหมือนจะมองทะลุหน้าไปถึงในใจ
"ฉัน... ฉันไปห้องน้ำก่อนนะคะ พวกคุณคุยกันเถอะ" หลินอี๋หนีเข้าไปในห้องน้ำราวกับหนีตาย
ป้าบ!
หลังมือลู่เยี่ยนหนานโดนตีดังลั่น คุณยายดุ: "ดูสิ ทำไมหนูน้อยเขาตกใจขนาดนั้น?"
ลู่เยี่ยนหนานยิ้มอย่างจนใจ: "คุณยาย ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เขาปกติก็เข้มงวดเรื่องงานไปหน่อย แต่หลินอี๋ก็ไม่ควรกลัวเขาถึงขนาดนี้สิ?
"อืม!" คุณยายมองเขาอย่างพิจารณา "หน้าตาก็ไม่น่ากลัว แต่ชอบทำหน้านิ่ง ๆ น่ากลัวจริง ๆ หนูน้อยคนนี้น่าจะขี้อาย ฉันว่าก็เป็นคนดี ไม่เย่อหยิ่ง ไม่เสแสร้ง รู้จักกาลเทศะ ฉันชอบมาก..."
"หยุดก่อน!" ลู่เยี่ยนหนานปวดหัวขัดขึ้น "เธอมีแฟนแล้ว คุณยายอย่าคิดมากไปหน่อย"
แต่คุณยายไม่เชื่อ: "มีแฟน? รู้ได้ยังไง?"
"เพราะเธอเป็นลูกน้องผม"
"หา?"
————
หลินอี๋ออกจากห้องน้ำมา ในห้องคนไข้เหลือแค่ลู่เยี่ยนหนานคนเดียว
นางออกมา ปากลู่เยี่ยนหนานก็มองตรงมาทันที
หลินอี๋หยุดฝีเท้า ขยับกลับไปที่เตียงอย่างเก้กัง หลังมือยังมีเข็มฉีดยาอยู่ อีกมือยกถุงน้ำเกลือสูง ๆ เขย่งเท้าพยายามแขวนขึ้นไป แต่ด้วยความสูงและข้อจำกัดในการเคลื่อนไหว พยายามหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ
"ให้ฉัน" เสียงชายทุ้มต่ำดังข้างหู หลินอี๋ตกใจหันกลับมา กลิ่นหอมเย็นชื่นใจโชยเข้าจมูก ในขณะเดียวกันถุงน้ำเกลือก็ตกไปอยู่ในมือลู่เยี่ยนหนาน ถูกเขาแขวนขึ้นไปอย่างง่ายดาย
"ขอบคุณค่ะคุณลู่" หลินอี๋ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย
พอนั่งลงบนเตียงเรียบร้อย ลู่เยี่ยนหนานก็หยิบกระติกมาไว้ที่โต๊ะหัวเตียง "อันนี้ให้เธอ"
หลินอี๋แปลกใจมาก เงยหน้ามองเขา พอสบสายตาเขาก็รีบก้มต่ำลง แก้มแดงเป็นจ้ำ ๆ
ลู่เยี่ยนหนานมองแล้วขำ เขาเคยเจอผู้หญิงมามาก แต่ไม่เคยเจอใครขี้อายเท่าหลินอี๋มาก่อน เธอเหมือนต้นไมยราบ พอแตะนิดเดียวก็หน้าแดงทั้งหน้า ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
กลัวเธอจะคิดมาก ลู่เยี่ยนหนานเสริม: "คุณยายให้มา"
"อื้ม เดี๋ยวหนูจะขอบคุณคุณยาย" หลินอี๋พูด
ลู่เยี่ยนหนานยืนอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง "ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากถามเธอหน่อย"
"เชิญถามได้เลยค่ะ"
เขาหยิบของบางอย่างออกจากกระเป๋ากางเกง ยื่นมาตรงหน้าเธอ "เคยเห็นอันนี้ไหม?"
หลินอี๋รูม่านตาหด มันคือกำไลลูกปัดของเธอ!
ไปตกอยู่ที่ลู่เยี่ยนหนานได้ยังไง?
ลู่เยี่ยนหนานสังเกตสีหน้าเธอ "เคยเห็น?"
หลินอี๋ตั้งสติกลับมา ส่ายหน้า "ไม่... ไม่เคยเห็น"
แววตาลู่เยี่ยนหนานมีแววผิดหวัง "แน่ใจนะว่าไม่เคยเห็นจริง ๆ?"
"อื้ม" หลินอี๋ตื่นเต้นจนนิ้วแทบจะหัก "ไม่เคยเห็น"
"โอเค" ลู่เยี่ยนหนานเก็บกำไลลูกปัดกลับ
แต่ใจหลินอี๋ปั่นป่วนไปหมด นางไม่คิดว่าตัวเองจะทำของตกไว้ที่ลู่เยี่ยนหนาน และยังเป็นของสำคัญขนาดนั้น!
ตอนเด็ก ๆ หลินอี๋มักจะป่วยบ่อย ๆ นั่นเป็นพี่สาวของนาง เพื่อนาง ปีนขึ้นไปจากเชิงเขาถึงยอดเขาทีละขั้น ผ่านบันไดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้น ไปขอมาจากวัด
หลายปีมานี้ นางพกติดตัวตลอด แต่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อเสมอ ดังนั้นนอกจากคนใกล้ชิดไม่กี่คน ก็ไม่มีใครรู้ว่านางมีกำไลลูกปัดแบบนี้
ในบริษัทนางไม่มีเพื่อน ไปไหนมาไหนคนเดียว ก็ยิ่งไม่มีใครรู้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลว่าลู่เยี่ยนหนานจะรู้หรอก แต่ที่นางกังวลคือ จะเอาคืนมายังไง?
ตอนบ่าย เหอฉิงส่งข้อความมาหลายข้อความ ถามว่านางเป็นยังไงบ้าง
ด้วยมารยาท หลินอี๋ตอบกลับไปสองสามข้อความ
ระหว่างนางกับเหอฉิงไม่ค่อยสนิทกันนัก พอคุยไปสองสามประโยคก็ควรจบ แล้วเหอฉิงก็ส่งมาอีก: "หลินอี๋ เจ้านายไปโรงพยาบาลหรือยัง?"
ทั้งคู่เป็นผู้ช่วยในทีมเดียวกัน หลินอี๋ไม่แน่ใจว่าเธอมีธุระจะหาลู่เยี่ยนหนานหรือเปล่า ก็ตอบไปตามจริง: "มาช่วงเที่ยง"
วินาทีถัดมา เหอฉิงโทรเข้าตรง ๆ