อี้อี้จงไห่เอามือกุมหน้า โกรธจนมึนไปหมด
เขารับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านหนึ่งมาหลายปี ไม่เคยมีใครกล้าต่อยเขา วันนี้ ต่อหน้าทุกคนในซื่อเหอเยวี่ยน ถูกเด็กอายุ 18 ปีตบหน้า อี้อี้จงไห่โกรธจนตัวสั่น หันไปมองเหอหยู่จู้
เหอหยู่จู้นั่งอยู่ข้างล่าง ตอนแรกก็นั่งดูเฉย ๆ พอเห็นสายตาของอี้อี้จงไห่ เขาก็ลังเล
พ่อเขาเสียไปตั้งแต่เด็ก อี้อี้จงไห่ช่วยหางานตำแหน่งพ่อครัวในโรงงานเหล็กกล้าให้เขา บุญคุณครั้งนี้ เขาต้องใช้หนี้
เหอหยู่จู้ลุกขึ้นยืน หันไปพูดกับจางเวย: "จางเวย นายไปไกลแล้ว"
จางเวยมองเขา: "ซาจู้ นายจะช่วยเขาเหรอ?"
"ฉัน..." เหอหยู่จู้กัดฟัน "เขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน ฉันทำอะไรไม่ได้"
พูดจบ เหอหยู่จู้ชูกำปั้นพุ่งเข้าใส่
จางเวยไม่หลบ ทรุดตัวลง แล้วใช้ท่าเหล็กชานเสียนกระแทกเข้าใส่โดยตรง
ปัง!
ตัวเหอหยู่จู้ปลิวออกไป ตกพื้นห่างออกไปห้าเมตร เจ็บจนจุกแน่นหน้าอก ล้มกลิ้งไปกลิ้งมา ไม่มีแรงลุกขึ้น คนทั้งซื่อเหอเยวี่ยนมองตะลึง
เหอหยู่จู้ในซื่อเหอเยวี่ยนแห่งนี้คือยอดนักสู้ ถึงขนาดโดนจางเวยจัดการทีเดียวร่วง?
ซวีต้าเหมานั่งอยู่ข้างล่าง เห็นภาพนี้ตาสว่างทันที ลุกขึ้นยืนแล้วชูนิ้วโป้งให้จางเวยทันที
"ดี! เล่นได้ดีมาก!"
อี้อี้จงไห่เห็นลูกน้องตัวเองก็ล้มลงไปด้วย เริ่มร้อนใจ ตะโกนไปทางจางเจียนกั๊วะ: "จางเจียนกั๊วะ! นายจัดการลูกชายนายหน่อยสิ! ลูกชายนายมันทำอะไรก็ไม่กลัวกฎหมาย! ระวังฉันไล่พวกนายออกจากซื่อเหอเยวี่ยน!"
จางเจียนกั๊วะนั่งอยู่ข้างล่าง มองอี้อี้จงไห่แวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
สิ่งที่ลูกชายเขาทำลงไปวันนี้ เขาไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับรู้สึกสะใจ หลายปีมานี้ ครอบครัวเขาถูกอี้อี้จงไห่รังแกจนแทบไม่ไหว วันนี้ในที่สุดก็มีคนลุกขึ้นมาสู้ จางเวยหัวเราะ: "อี้อี้จงไห่นะอี้อี้จงไห่ เก่งนักสินะ นายก็แค่คนที่คณะกรรมการถนนให้ตำแหน่งผู้ประสานงานเพื่อป้องกันสายลับเท่านั้น ที่แท้นายคิดจะเหาะเหินเดินฟ้าเหรอ? เรียกตัวเองว่าผู้ใหญ่บ้านก็พอ แล้วยังคิดเป็นผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ อีกเหรอ?"
พอพูดจบ ทุกคนในลานบ้านถึงกับตะลึง ผู้ประสานงาน? ผู้ประสานงานคืออะไรกัน? ไม่ใช่มีแค่ผู้ใหญ่บ้านที่ดูแลเรื่องต่าง ๆ เหรอ?
อี้อี้จงไห่โดนพูดถูกจุดอ่อน โกรธจนหน้าแดง: "แจ้งตำรวจ! ตงซี่ ไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!"
เจียตงซี่ได้ยินก็เตรียมจะเดินออกไป
จางเวยไม่รีบร้อน พูดช้า ๆ ว่า: "ได้สิ งั้นให้ตำรวจมาช่วยตัดสินกันดีกว่า ข้อแรก ตอนที่พวกนายสามคนเป็นผู้ประสานงานจัดการระดมทุนให้เจียตงซี่แต่งงาน พวกนายปรึกษากับคณะกรรมการถนนหรือเปล่า? ไม่มีสิ นั่นมันการระดมทุนผิดกฎหมาย"
อี้อี้จงไห่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
"ข้อสอง ครอบครัวของเจียต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ เหรอ? ลูกศิษย์ที่ดีของนาย เจียตงซี่ ช่างเครื่องระดับหนึ่ง เงินเดือน 27.5 หยวน แถมตอนที่เจียแก่ตาย โรงงานก็จ่ายค่าชดเชยให้ สองคนเลี้ยงตัวเองไม่ไหวเหรอ?" คนข้างล่างได้ยินก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน
"จริงด้วย เจียตงซี่เดือนละ 27.5 หยวน แถมยังได้ค่าจัดการศพของเจียแก่อีก จะแต่งเมียทำไมต้องให้เราบริจาคด้วย?"
"นี่มันหลอกเราชัด ๆ นี่นา!"
จางเวยพูดต่อ: "ข้อสาม นายพูดจะไล่ครอบครัวฉันออกจากซื่อเหอเยวี่ยน ฮะฮะ ฉันไม่รู้เลยนะว่าผู้ประสานงานมีอำนาจขนาดนั้น เจียตงซี่ รีบไปสิ เรียกตำรวจมาตรงนี้ ดูสิว่าใครจะโดนจับ"
เจียตงซี่ยืนอยู่หน้าประตู จะไปก็ไม่ใช่ ไม่ไปก็ไม่เชิง หันกลับมามองอี้อี้จงไห่ อี้อี้จงไห่สีหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันพูด: "ตงซี่ กลับมา!"
เจียตงซี่ราวกับได้รับการอภัย รีบวิ่งกลับมาทันที
หลิวไห่จงยืนอยู่หลังโต๊ะแปดเซียน เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก เขาเพิ่งบริจาคไปห้าหยวน ถ้าแจ้งตำรวจจริง ๆ หมวกผู้ใหญ่บ้านสองของเขาคงไม่รอด
เอี๊ยนปู้กุ้ยยิ่งแย่ ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เขาบริจาคไปหนึ่งหยวน แถมยังยักยอกเงินสี่หยวนจากอี้อี้จงไห่อีก ถ้าเรื่องนี้แตก งานครูของเขาก็คงไม่รอด
ระหว่างนั้น เจียจางชื่อก็พุ่งออกมาจากฝูงชน ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นแล้วเริ่มร้องไห้โฮ
"ตะวันตกดินฟ้ามืดแล้ว ฟ้ามืดแล้ว เจียแก่ เจียแก่รีบขึ้นมาเร็ว รีบขึ้นมาเร็ว จางเวยไอ้เด็กเวร เด็กเวร มันไม่ยอมให้ลูกฉันแต่งงาน แต่งงาน เจียแก่พามันไปด้วย พามันไปด้วย!"
จางเวยเห็นภาพนี้ หน้ามืดตามืด
ไม่เลว เพิ่งข้ามเวลามาก็ได้เจอประชุมทั้งซื่อเหอเยวี่ยน แล้วยังได้เจอพิธีเรียกวิญญาณของเจียจางชื่ออีก ซื่อเหอเยวี่ยนแห่งนี้สมคำร่ำลือจริง ๆ
เจียจางชื่อนั่งอยู่กับพื้น ร้องไห้พร้อมกับตบขาไปด้วย เสียงแหลมและเสียดหูจนขนลุก
จางเวยก้าวยาวเข้าไป ยกมือตบหน้าทันที
ผัวะ!
เจียจางชื่องงไปชั่วครู่ ยังไม่ทันตั้งตัว จางเวยก็ตบอีก ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! จางเวยตบไปเจ็ดแปดที พร้อมกับพูด: "เรียกวิญญาณเหรอ? หาเจียแก่เหรอ? บริจาคเหรอ? ยังเรียกอีกไหม? ยังบริจาคอีกไหม?"
เจียจางชื่อถูกตบจนหน้าบวม ได้แต่ร้องอี้อี้อื่อ ๆ อยู่อย่างนั้น น้ำมูกน้ำตาเลอะหน้า
เจียตงซี่เห็นแม่ตัวเองถูกตบ อยากจะพุ่งเข้าไป แต่พอโดนจางเวยจ้องตาเดียว ก็หดทันที หดเข้าไปซ่อนในฝูงชนไม่กล้าขยับ
คนทั้งซื่อเหอเยวี่ยนมองอึ้ง
นี่มันไม่ใช่จางเวย นี่มันจ้าวยมราชชัด ๆ!
อี้อี้จงไห่เห็นท่าไม่ดี รีบตะโกนไปทางภรรยาตัวเองหลินซิ่วเฟิน: "รีบไปห้องหลังเรียกคุณยายหูหนวกเร็ว!"
หลินซิ่วเฟินตกใจจนขาอ่อน รีบวิ่งไปที่บ้านหลังหลัง ประมาณห้านาที หลินซิ่วเฟินก็พยุงคุณยายหูหนวกเดินออกมาช้า ๆ
คุณยายหูหนวกได้ยินเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างหลังแล้ว แต่แกเป็นคนแก่เจ้าความคิด ไม่อยากเอาเรื่องใส่ตัว เลยไม่ยอมออกมา ตอนนี้ถูกเชิญออกมาแล้ว ก็จนใจ
คุณยายหูหนวกเดินไปที่ลานกลาง มองจางเวยแวบหนึ่ง แล้วก็มองเจียจางชื่อที่อยู่บนพื้น พูดว่า: "เด็กจาง หยุดก่อนเถอะ"
จางเวยหยุดมือ ปัดฝุ่นบนมือ มองคุณยายหูหนวก คุณยายหูหนวกพูดว่า: "จางเวย นายว่าเถอะ ต้องทำยังไงถึงจะปล่อยพวกจงไห่ไปได้"
จางเวยยิ้ม: "ง่ายนิดเดียว ข้อแรก เจียตงซี่จะแต่งเมีย ไม่มีเงิน ก็ไปหาวิธีเอาเอง เงินที่ทุกคนบริจาค คืนเป็นสองเท่า"
"ข้อสอง อี้อี้จงไห่กับเจียจางชื่อ ต้องขอโทษฉัน"
"ข้อสาม มือฉันโดนตบจนเจ็บ อี้อี้จงไห่ในฐานะเจ้าภาพจัดการประชุมครั้งนี้ ชดใช้ให้ฉัน 100 หยวน"
"ถ้าโอเคก็โอเค ถ้าไม่โอเค ฮะฮะ"
อี้อี้จงไห่ได้ยินก็ร้อนใจ: "จางเวย นายอย่าไปไกลเกินเด็ดขาด!"
คุณยายหูหนวกรั้งอี้อี้จงไห่ไว้ พูดว่า: "ฉันตกลงแทนจงไห่เอง"
อี้อี้จงไห่โกรธจนหน้าเขียว แต่ไม่กล้าขัดคำคุณยายหูหนวก สุดท้ายก็ต้องให้หลินซิ่วเฟินกลับบ้านไปเอาเงินมา หลินซิ่วเฟินเอาเงินมา อี้อี้จงไห่ส่งเงินให้คุณยายหูหนวก คุณยายหูหนวกส่งต่อให้จางเวย
จางเวยรับเงินมา นับดู แล้วเก็บเข้ากระเป๋า
ส่วนชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็ได้รับเงินบริจาคของตัวเองคืน พร้อมกับได้อีกเท่าตัว ทุกคนรู้สึกเสียดายที่บริจาคน้อยไป แต่ก็ดีใจ เตรียมกลับบ้าน
จางเวยพูดขึ้นทันที: "เดี๋ยวก่อน"
ทุกคนหยุด หันมามองจางเวย
จางเวยมองคุณยายหูหนวก พูดว่า: "คนหูหนวกแก่ คราวนี้เห็นแก่หน้าของแก ฉันปล่อยพวกอี้อี้จงไห่ไป แต่ไม่ต้องคิดว่าฉันปล่อยง่าย ๆ นะ ครั้งเดียวพอ คราวหน้าไม่เว้น" พูดจบ จางเวยก็พาพ่อแม่กลับบ้านไป คุณยายหูหนวกยืนอยู่กลางลานบ้าน โกรธจนหน้าขาว พูดไม่ออกสักคำ
อี้อี้จงไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง คนทั้งซื่อเหอเยวี่ยนมองแผ่นหลังของจางเวย โกรธแทบแค้น