ข้ามเวลาสู่ราชวงศ์ชิง เข้าจวนแล้วกลายเป็นคนโปรดของท่านสี่

ตอนที่ 2 ตระกูลเซี่ย

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แม่นางเหอกลับวังมารายงาน พอเข้ามาในตำหนัก พระสนมเต๋อก็ตรัสถามว่า «ส่งคนไปแล้วหรือ»

แม่นางเหอทอดถอนใจอยู่ในใจ พระสนมทรงใส่พระทัยองค์ชายสี่อย่างชัดเจน ทว่ากลับแสดงท่าทีราวกับไม่สนพระทัย นางเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่ง จึงไม่สะดวกจะกล่าวสิ่งใด

«ส่งไปแล้วเพคะ เพิ่งถึงหน้าจวนก็พบองค์ชายสี่พอดี บ่าวเห็นว่าองค์ชายสี่ทรงพอพระทัยยิ่งนัก»

พระสนมเต๋อพยักพระพักตร์

«พอพระทัยก็ดีแล้ว เรือนหลังขององค์ชายสี่มีคนไม่มาก ทั้งยังไม่ใส่ใจเรื่องนี้ สตรีสกุลเซี่ยผู้นี้อายุล่วงเลยไปสักหน่อย แต่มีรูปโฉมโดดเด่น ดูแล้วน่าจะเป็นคนดี

ทางบ้านสกุลเซี่ยส่งคนไปแจ้งข่าวแล้วใช่หรือไม่? เวลากระชั้นชิดเช่นนี้ คงทำให้พวกเขาลำบากใจอยู่บ้าง»

«จัดการเรียบร้อยแล้วเพคะ ขอพระสนมโปรดวางพระทัย» แม่นางเหอทำงานรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร

ยามนี้บ้านสกุลเซี่ยวุ่นวายไปหมด หลังส่งขันทีน้อยจากวังที่มาส่งข่าวกลับไป มารดาเซี่ยซึ่งเป็นคนตรงไปตรงมาอดกลั้นไม่ไหว จึงร่ำไห้ออกมา ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยกับฮูหยินรองเซี่ยก็พากันเช็ดน้ำตา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยจึงสงบอารมณ์ลง มองมารดาเซี่ยแล้วกล่าวว่า

«เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เรามาคิดเรื่องที่จะทำต่อจากนี้กันเถิด ในเมื่อเข้าร่วมคัดเลือก ก็ต้องคิดไว้แล้วว่าเรื่องเช่นนี้อาจเกิดขึ้น»

«ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้อยู่เมืองหลวง ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ ให้สะใภ้รองออกไปติดต่อดูสักหน่อย

ลองหาทางส่งข่าวไปยังจวนองค์ชายสี่ ดูว่าจะส่งเงินให้เหยียนเอ๋อร์ได้หรือไม่ เงินที่นางพกติดตัวไปคงใกล้หมดแล้ว»

มารดาเซี่ยเป็นเด็กกำพร้า เมื่อครั้งนั้นได้รับความช่วยเหลือจากบิดาเซี่ย หลังแต่งงานก็ใช้ชีวิตอยู่เจียงหนานกับสามีมาหลายปี

หากไม่ใช่เพราะต้องพาบุตรสาวเข้าเมืองหลวงมาคัดเลือกนางใน นางคงไม่มีวันมาถึงเมืองหลวง ที่นี่จึงไม่มีคนรู้จัก

แต่ฮูหยินรองเซี่ยเกิดและเติบโตในเมืองหลวง อีกทั้งเป็นชาวธงทหารแปดกองแห่งแมนจู บิดาของนางเป็นขุนนางกรมคลัง จึงพอจะสืบเสาะหาหนทางได้บ้าง

«ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านแม่ ขอบคุณพี่สะใภ้รอง»

ฮูหยินรองเซี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม «พี่สะใภ้ใหญ่ไม่ต้องเกรงใจ ข้าก็คนในครอบครัวเดียวกัน ข้าเห็นเหยียนเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของตนเอง»

กล่าวจบก็ลุกออกไป เตรียมออกไปสืบข่าวก่อน

นางมีบุตรชายสามคน และชื่นชอบหลานสาวตัวน้อยผู้อ่อนหวานนุ่มนวลเป็นพิเศษ พอนึกว่าหลานสาวผู้ไร้เดียงสาเข้าไปอยู่ในจวนองค์ชายสี่ ในใจก็รู้สึกหนักอึ้ง

ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่บนเตียงเตาอุ่น กล่าวกับสะใภ้ใหญ่ของตนว่า

«เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจเลย ชีวิตนี้พี่ใหญ่กับพี่รองคงได้เพียงเท่านี้ จะสูงก็ไม่สูง จะต่ำก็ไม่ต่ำ เช่นนั้นก็ต้องให้คนรุ่นเยาว์ลุกขึ้นยืนให้ได้ คอยค้ำจุนฟ้าให้เหยียนเอ๋อร์ ถึงเวลาขยับเขยื้อนบางเรื่องแล้ว»

มารดาเซี่ยสะท้านใจเล็กน้อย คุกเข่าลงตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ย «ท่านแม่ ลูกสะใภ้ขอขอบคุณแทนเหยียนเอ๋อร์เจ้าค่ะ»

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยประคองสะใภ้ใหญ่ให้ลุกขึ้น «เด็กโง่ ข้ามีหลานสาวเพียงคนเดียว จะไม่คิดวางแผนเพื่อนางได้อย่างไร»

ตลอดชีวิตของหญิงชรามีบุตรชายเพียงสองคน พวกเขาให้กำเนิดหลานชายหกคน แต่มีหลานสาวเพียงเซี่ยเหยียนคนเดียว เมื่อมีเด็กชายมากมายก็ไม่เห็นว่ามีค่าเท่าใด กลับเป็นหลานสาวผู้น่ารักคนนี้ที่ครองใจหญิงชราได้มากกว่า

เรือนซินหลาน

เซี่ยเหยียนเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของเรือนซินหลาน ภายในเรือนจัดสาวใช้สองคนกับขันทีสองคนไว้ให้ พวกเขาเข้ามาคำนับเพื่อรับนาย

นางตั้งชื่อให้สาวใช้ใกล้ชิดทั้งสองคนว่า ซินอวี่และซินหลิง ส่วนขันทีทั้งสองไม่ได้เปลี่ยนชื่อ ยังคงใช้ชื่อเดิม คือฉินต้าห่ายกับจางจู้

นางมอบเงินเศษคนละ 2 ตำลึง ซินอวี่กับซินหลิงสบตากัน เกอเกอคนใหม่ใจกว้างจริง ๆ พวกเราต้องปรนนิบัติให้ดี ติดตามนายเช่นนี้จึงจะมีอนาคต

เซี่ยเหยียนมองเครื่องเรือนรอบด้าน ที่นี่ด้อยกว่าห้องหับในบ้านของนางอยู่บ้าง

แม้บิดาจะเป็นขุนนางชั้นห้า แต่ท่านแม่เก่งกาจด้านการจัดการกิจการ ส่วนกิจการของท่านย่าที่เจียงหนานก็ยกให้ท่านแม่ดูแล บ้านของพวกเขาจึงไม่ขัดสนเงินทอง

เซี่ยเหยียนมองคนทั้งสี่ที่อยู่เบื้องล่าง «เรือนซินหลานแห่งนี้มีพวกเราเพียงห้าคน หากพวกเจ้าตั้งใจทำงาน ข้าย่อมไม่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก แต่ขอพูดกันไว้ก่อน

หากพวกเจ้าไม่พอใจและคิดจะจากไป ก็กล่าวออกมาได้ เราจากกันด้วยดี แต่...»

น้ำเสียงของนางพลันเปลี่ยน «หากอยู่ต่อ ก็ห้ามทำเรื่องทรยศนาย เข้าใจหรือไม่»

ทั้งสี่ตกใจจนรีบคุกเข่าลง แสดงความภักดี ซินหลิงเป็นคนแรกที่กล่าวว่า «บ่าวจะไม่ทำเรื่องทรยศนายเป็นอันขาด หากมีใจคิดเช่นนั้น ขอให้ไม่ได้ตายดี»

อีกสามคนพยักหน้าตาม ต่างยืนยันว่าจะจงรักภักดีต่อเกอเกออย่างแน่นอน

เซี่ยเหยียนพอใจ «ลุกขึ้นเถิด ข้าเพิ่งมาถึง พวกเราทั้งห้าคนช่วยกันดูแลเรือนซินหลานให้ดี ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ย่อมไม่ปล่อยให้พวกเจ้าขาดแคลน»

ทั้งสี่ลุกขึ้น แล้วกล่าวยืนยันอีกครั้งว่ายินดีติดตามเกอเกอ

ยามอยู่ที่บ้าน มารดารู้วิธีควบคุมบ่าวไพร่ ส่วนพี่สะใภ้ทั้งสองก็มีฝีมือในการจัดการงานในบ้าน เซี่ยเหยียนเห็นและได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มาไม่น้อย

จากนั้นขันทีทั้งสองก็ถอยออกไป เหลือเพียงซินอวี่กับซินหลิงคอยรับใช้ในห้อง

«เอาละ เล่าเรื่องในจวนให้ข้าฟังเถิด พวกเจ้าจงเล่าคร่าว ๆ ถึงผู้คนและธรรมเนียมในจวนให้ข้าฟัง»

เดิมทีซินอวี่เป็นสาวใช้ชั้นสองในเรือนพระชายาเอก จึงคุ้นเคยกับเรื่องในจวนเป็นอย่างดี นางเอ่ยขึ้นทันทีว่า

«ขอเรียนเกอเกอ ในจวนของเรามีเจ้านายไม่กี่คน นอกจากพระชายาเอกกับพระชายารองแล้ว ยังมีเกอเกอสี่คนและอนุสี่คน ส่วนใหญ่ท่านอ๋องประทับอยู่เรือนหน้า แทบไม่เสด็จมายังเรือนหลัง»

เซี่ยเหยียนเบ้ปากอยู่ในใจ องค์ชายสี่ผู้นี้ยังไม่ได้เป็นฮ่องเต้ก็มีภรรยามากน้อยสิบกว่าคนแล้ว ยังบอกว่ามีคนไม่กี่คนอีก

«ท่านอ๋องทรงเคารพพระชายาเอกยิ่งนัก ไม่ทรงอนุญาตให้ผู้ใดล่วงเกินพระชายาเอก เรื่องน้อยใหญ่ในเรือนหลังล้วนอยู่ในการตัดสินใจของพระชายาเอก

พระชายารองหลี่มีนิสัยวางอำนาจ แม้แต่พระชายาเอกยังต้องหลีกทางให้สามส่วน ไม่ต้องพูดถึงเกอเกอกับอนุคนอื่น ๆ ล้วนเคยถูกลงโทษให้คุกเข่ามาแล้ว ต่อไปเมื่อเกอเกอพบหน้านาง ควรหลีกเลี่ยงไว้»

«มิใช่ว่าท่านอ๋องทรงเคารพพระชายาเอกยิ่งนักหรือ แล้วเหตุใดพระชายารองหลี่จึงกดข่มพระชายาเอกได้» เซี่ยเหยียนถามอย่างไม่เข้าใจ

ซินอวี่ยิ้มแล้วกล่าวว่า

«พระชายาเอกมีนิสัยอ่อนโยน หลายปีก่อนเมื่อท่านอ๋องเสด็จมายังเรือนหลัง เวลาส่วนใหญ่ประทับอยู่ที่เรือนพระชายารองหลี่

บุตรของท่านอ๋องในจวนก็ล้วนเกิดจากพระชายารองหลี่ เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นในเรือนหลัง แล้วท่านอ๋องจะทรงทราบได้อย่างไร»

เซี่ยเหยียนเข้าใจแล้ว ทุกคนต่างเป็นนักแสดงชั้นยอด ต่อหน้าท่านอ๋องย่อมไม่มีการแก่งแย่งชิงดีเช่นนี้

«เล่าเรื่องเกอเกอและอนุทั้งหลายให้ฟังเถิด»

«เกอเกอซ่งเป็นคนแรกที่เข้าจวน ฐานะรองจากพระชายาเอกและพระชายารองหลี่ แต่บัดนี้อายุมากแล้ว จึงไม่ได้รับความโปรดปรานเท่าใดนัก แทบไม่มีโอกาสปรนนิบัติท่านอ๋อง

เกอเกอนิ่วฮูหลู่เป็นผู้ที่ฮ่องเต้พระราชทานเข้าจวน ทั้งยังมาจากกองธงขาวขอบเหลืองแห่งแมนจู จึงมีหน้ามีตาอยู่บ้างต่อหน้าท่านอ๋อง ทุกเดือนท่านอ๋องจะเสด็จไปประทับค้างคืนที่เรือนนางสองถึงสามคืน

ในจวนเล่าลือกันว่า หากเกอเกอนิ่วฮูหลู่ให้กำเนิดบุตรชายตัวน้อย ย่อมได้รับแต่งตั้งเป็นพระชายารอง เพียงแต่เข้าจวนมาสองปีแล้ว ท้องของนางยังไม่มีข่าวดี»

เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ยามนี้หงลี่ก็ยังไม่ถือกำเนิด หงลี่น่าจะเกิดในปีที่ 50 แห่งรัชศกคังซี

ซินอวี่กล่าวต่อว่า «เกอเกอเกิงกับเกอเกออู่ไม่ได้รับความโปรดปรานนัก ปกติก็เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน

อนุทั้งสี่พักอยู่ในเรือนเดียวกัน พวกนางเป็นผู้ติดตามรับใช้ท่านอ๋องอย่างใกล้ชิดยามเสด็จออกจากเมืองไปปฏิบัติราชการ บัดนี้อนุซูกำลังตั้งครรภ์ได้สี่เดือน หากให้กำเนิดบุตรของท่านอ๋อง ก็มีโอกาสสูงที่จะได้รับเลื่อนเป็นเกอเกอ»

เซี่ยเหยียนอดทอดถอนใจอีกครั้งไม่ได้ มีสตรีมากมายถึงเพียงนี้ ยังบอกว่าเรือนหลังมีคนไม่มาก องค์ชายสี่ช่างแข็งแรงยิ่งนัก

หลังฟังเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับชายาและอนุขององค์ชายสี่แล้ว เซี่ยเหยียนก็ถามถึงบุตรของเขา «แล้วบุตรของท่านอ๋องในจวนเล่า»

«บุตรของท่านอ๋องในจวนล้วนเกิดจากพระชายารองหลี่ องค์ชายรองอายุหกปี องค์ชายสามอายุสองปี ส่วนองค์หญิงใหญ่มีอายุสิบปีแล้ว»

เซี่ยเหยียนพยักหน้าเบา ๆ «เอาละ ข้าพอรู้สถานการณ์ในจวนแล้ว วันข้างหน้าคงต้องค่อย ๆ ดูกันไป»

บัดนี้นางเองก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง ในจวนองค์ชายสี่ที่คลื่นใต้น้ำซัดสาดแห่งนี้ นางควรเอาตัวรอดต่อไปอย่างไร?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป