“ป้าลิ่ว!”
เย่เฟิงอุทานด้วยความประหลาดใจ
ผู้มาเยือนเป็นเพื่อนบ้านของเย่เฟิง อาศัยอยู่ในตรอกเดียวกัน และทุกคนเรียกเธอว่าป้าลิ่ว
หลังจากเฉินเหมยแยกทางกับเย่เซียนเสียน ตอนนั้นเย่เฟิงเพิ่งลืมตาดูโลก ชีวิตของเฉินเหมยจึงลำบากมาก
ตอนนั้นป้าลิ่วช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขาไว้ไม่น้อย และยังเป็นหนึ่งในคนที่เฉินเหมยสนิทด้วยที่สุดในตรอกนี้
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย! เสี่ยวเฟิง”
เมื่อเห็นเย่เฟิง ใบหน้าเหี่ยวย่นของป้าลิ่วก็เผยรอยยินดี เธอรีบคว้าแขนเขาไว้ ราวกับกำลังตั้งใจยืนยันให้แน่ใจ
เย่เฟิงเติบโตมาภายใต้การดูแลของป้าลิ่ว เขามองออกว่าเธอดีใจแทนเขาจริง ๆ
“ใช่แล้ว ป้าลิ่ว รีบเข้ามานั่งก่อนครับ”
เย่เฟิงประคองป้าลิ่วเข้ามานั่งบนโซฟา หลังจากพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามเธอถึงเรื่องของแม่
ที่แท้หลังจากเย่เฟิงเข้าเรือนจำในตอนนั้น แม่ของเขาก็เดินทางไปเมืองเอกของมณฑล ไม่รู้ว่าไปพบเจอเรื่องอะไรมา พอกลับมาอีกครั้งก็ผอมลงไปทั้งตัว หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ล้มป่วยหนัก และเสียชีวิตในอีกไม่กี่เดือนต่อมา
เย่เฟิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแม่ต้องไปตระกูลเย่มาแน่ เขาพอจะเดาได้ว่าคนพวกนั้นไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพอจินตนาการได้ว่าแม่ต้องถูกเหยียดหยามแค่ไหน
ร่างกายของแม่แข็งแรงมาโดยตลอด ไม่เคยเจ็บป่วยอะไร หากจะบอกว่าเธอจากไปเพราะป่วยหนักครั้งเดียว เย่เฟิงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
ยิ่งเรื่องเกิดขึ้นหลังจากเธอกลับมาจากตระกูลเย่พอดี เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่อย่างแน่นอน