โจวหงสะดุ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยว ดวงตาฉายแววอาฆาต เขาชี้หน้าเย่เฟิงพลางหัวเราะเย็นชา
“แกยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ?”
“ฉันก็กำลังคิดจะไปหาแกอยู่พอดี ในเมื่อแกเสนอตัวมาถึงที่ ก็ประหยัดแรงฉันไปได้เยอะ”
เดิมทีเขาคิดจะพาผู้อาวุโสผู้ถวายงานของตระกูลโจวกลับไปด้วย แล้วค่อยฆ่าเย่เฟิงเพื่อระบายความแค้น
คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะโผล่มาให้เห็นเอง ความเคียดแค้นในใจของเขาจึงพุ่งถึงขีดสุดในทันที
ขณะเดียวกัน ความสะใจระคนโล่งใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เมื่อมีผู้อาวุโสผู้ถวายงานอยู่ด้วย อีกฝ่ายไม่มีทางรอดชีวิตไปได้แน่นอน
ชายชราที่ยืนอยู่ข้างโจวหงอายุเกิน 50 ปีแล้ว แต่ลมหายใจกลับมั่นคง ร่างกายแข็งแรงกำยำ
แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนในวงการยุทธ์ คนคนนี้แม้แต่หลิ่วซานเตาก็คงรับมือได้ยาก
เย่เฟิงประเมินได้ในทันที
เมื่อเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจและได้ใจของโจวหง เย่เฟิงก็เดินไปข้างหน้า ก่อนเอ่ยว่า “ผอ.โจว อยู่ข้างในสบายดีไหม? วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อส่งนายไปสบาย”
“ปากกล้าดีนี่! อาเฉิน ฆ่ามันซะ!”
โจวหงเดือดดาล ชี้เย่เฟิงด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แล้วสั่งให้เฉินลี่ฆ่าเขา
เขารอไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าแค่ปล่อยให้เย่เฟิงมีชีวิตอยู่ต่ออีกวินาทีเดียวก็เป็นเรื่องที่ทนรับไม่ได้
ชายชราไม่ได้เห็นเย่เฟิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขาก้าวขึ้นมาข้างหน้า เตรียมลงมือ
หลิ่วซานเตารีบก้าวออกไป จ้องชายชราเขม็งแล้วเอ่ยว่า “คุณเย่ ปล่อยคนนี้ให้ผมจัดการเถอะ!”
เย่เฟิงชะงักไป คิดไม่ถึงว่าหลิ่วซานเตาจะเสนอตัวเอง ทั้งยังจะก้าวออกไปสู้กับชายชราเสียด้วย