สองพ่อลูกย่อมไม่รู้ความคิดในใจของหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
เมื่อเห็นหลิ่วอิ๋งอิ๋งถาม เย่เฟิงก็หัวเราะอย่างเปิดเผยแล้วตอบว่า “ต่อไปก็อยู่เป็นเพื่อนโค่วโค่วของพวกเรา แล้วก็อาศัยกินของเมียด้วย!”
“ดีเลย! โค่วโค่วก็อยากกินของเมียด้วย!”
เจ้าตัวเล็กไม่รู้เลยว่าการกินของเมียหมายถึงอะไร จึงรีบพูดคล้อยตามทันที
ในใจของเจ้าตัวเล็ก สิ่งที่พ่อชอบกิน เธอก็ชอบกินด้วย
หลิ่วอิ๋งอิ๋งโกรธจนกลอกตาไม่หยุด แต่คิดไปคิดมา แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างไรเสียก็มีคนช่วยดูแลโค่วโค่วแล้ว
“ไปกันเถอะ พ่อจะพาลูกไปกินของแม่!”
เย่เฟิงรีบอุ้มโค่วโค่วใส่รถ หลิ่วอิ๋งอิ๋งจึงต้องตามเข้าไปนั่งด้วย
หลิ่วอิ๋งอิ๋งไม่รู้ว่าเย่เฟิงเป็นประธานกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง ส่วนเย่เฟิงก็ไม่ได้บอกเธอ
เย่เฟิงรีบเปลี่ยนเรื่อง เขาขับรถไปพลางถามไปพลางว่า “ที่รัก คืนนี้จะจัดมื้อส่งท้ายปีเก่ายังไง?”
ที่จริงหลิ่วอิ๋งอิ๋งเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว เธอจองห้องส่วนตัวที่ภัตตาคารเมืองเหลียนไว้สำหรับมื้อส่งท้ายปีเก่าของปีนี้
ตั้งใจจะกินด้วยกันกับหลิ่วชุนตง ซูอวี้เหมย และโค่วโค่ว ตอนนี้เย่เฟิงโผล่มากะทันหัน ก็แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เท่านั้น
แต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือจะแนะนำเย่เฟิงว่าอย่างไร?
หลิ่วอิ๋งอิ๋งรู้จักนิสัยพ่อแม่ตัวเองดี หลิ่วชุนตงยังพอคุยกันได้ อย่างน้อยก็ยังยอมผ่อนปรนให้เธอบ้าง
แต่ซูอวี้เหมยไม่ใช่ผู้หญิงที่พูดด้วยง่าย ๆ โดยเฉพาะถ้ารู้ว่าเย่เฟิงเป็นพ่อของโค่วโค่ว