ยามค่ำ เย่เฟิงทักหลิ่วอิ๋งอิ๋งสักคำ แล้วหาเหตุผลอะไรสักอย่างออกไปข้างนอก
หลังออกจากวิลล่า เขาโทรหาหลิ่วซานเตา แต่หลิ่วซานเตาไม่ได้อยู่บ้าน หากอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง
คนอย่างเขามีศัตรูในวงการไม่น้อย กระต่ายเจ้าเล่ห์ย่อมมีโพรงหลายแห่ง แน่นอนว่าต้องมีที่พักอยู่หลายที่
ปกติเขาไม่เปิดห้องพักผ่อนที่โรงแรม ก็อยู่บ้าน หรือไม่ก็ร้านเหล้าซิงซิง
สุดท้ายก็คือค่ายมวยของเซี่ยไห่เซิงที่เคยเป็นเจ้าของ
ก่อนหน้านี้เย่เฟิงเห็นว่าค่ายมวยแห่งนั้นโหดเหี้ยมเกินไป จึงสั่งให้หลิ่วซานเตาปิดกิจการ
ทั้งยังสั่งให้เขาจัดระเบียบองค์กรในมือใหม่ ไม่ให้ใช้ชีวิตแบบเดิมที่เอาแต่ต่อยตีฆ่าฟัน
แค่ฝึกคนให้มีฝีมือมากพอ แล้วดูแลให้ธุรกิจในเมืองเหลียนดำเนินไปได้ก็พอแล้ว
“ซานเตา มาที่ร้านเหล้าซิงซิง ฉันรออยู่ที่นี่!”
เย่เฟิงพูดสั้น ๆ สั่งให้อีกฝ่ายมาที่ร้านเหล้าซิงซิง
หลิ่วซานเตาไม่กล้าชักช้า พอวางสายก็รีบลุกจากเตียง สวมเสื้อผ้าเตรียมไปที่ร้านเหล้าซิงซิงทันที
“พี่สาม มีเรื่องอะไรเหรอ?”
หญิงสาวหน้าตาสะสวยที่นอนอยู่บนเตียงถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเจือความน้อยใจ
“เรื่องที่เธอไม่ควรรู้ก็อย่าถาม”
ความอ่อนโยนของหลิ่วซานเตาเมื่อครู่หายไปหมด น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย เขาไม่สนใจหญิงสาวบนเตียง เอาแต่แต่งตัว
ท้ายที่สุดหญิงสาวก็เลือกที่จะเงียบ ไม่ถามต่อ จนกระทั่งหลิ่วซานเตาปิดประตูดังปัง เธอถึงได้สติกลับมา
ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ท้องฟ้าเริ่มมืด ไฟนีออนรอบด้านสว่างขึ้น ร้านเหล้าซิงซิงประดับด้วยแสงสีหลากหลาย ส่องประกายระยิบระยับ