หลิ่วอิ๋งอิ๋งเป็นผู้หญิงเก่งในวงการธุรกิจจริง เธอมีวิสัยทัศน์ทางธุรกิจที่เฉียบคม แถมยังมีประสบการณ์บริหารมากมาย
แต่บริษัทเมิ่งซือกับอวิ๋นเฟิงอยู่คนละระดับกันเลย เมิ่งซือมีทรัพย์สินเพิ่งจะเกินร้อยล้านหยวน ขณะที่อวิ๋นเฟิงมีทรัพย์สินมากกว่าหมื่นล้านหยวนแล้ว
ถ้าบอกว่าบริษัทเมิ่งซือเป็นเรือลำเล็ก อวิ๋นเฟิงก็เป็นเรือสำราญลำใหญ่
ทั้งสองบริษัทเทียบกันไม่ได้เลย การบริหารบริษัทใหญ่ต้องอาศัยความสามารถในการควบคุมดูแลอย่างสูง
อย่างเซียวจวิน ไม่ว่าจะถูกส่งไปอยู่ที่ไหน เขาก็ถือเป็นผู้บริหารที่หาได้ยากคนหนึ่ง
แต่หลายปีที่เขาบริหารอวิ๋นเฟิงมา หากไม่มีแผนธุรกิจที่เย่เฟิงวางไว้ก่อนหน้านี้
อวิ๋นเฟิงก็คงไม่มีทางเติบโตมาถึงจุดนี้
ถึงอย่างนั้น เมื่อขนาดของกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงขยายใหญ่ขึ้น จุดอ่อนด้านการบริหารของเซียวจวินก็เริ่มปรากฏชัด
อวิ๋นเฟิงไม่อาจก้าวหน้าไปได้อีก กลับมีแนวโน้มว่าจะถดถอยด้วยซ้ำ
เพราะอย่างนั้น หลิ่วอิ๋งอิ๋งจึงรู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน เธอบริหารเมิ่งซือได้อย่างสบายมือ แต่ถ้ารับช่วงต่ออวิ๋นเฟิงทั้งที่ยังไม่รู้จักบริษัทดีพอ
เธอก็คงควบคุมการดำเนินงานและทิศทางการพัฒนาของอวิ๋นเฟิงไม่ได้แน่
อีกอย่าง บริษัทเมิ่งซือเป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมากับมือและบริหารมาหลายปี ราวกับเป็นลูกอีกคนของเธอ
เธอเองก็ไม่อยากปล่อยมือ จึงปฏิเสธโดยไม่ลังเลว่า “ใครจะมีเวลามาบริหารให้คุณกัน?”
“อีกอย่าง อวิ๋นเฟิงใหญ่เกินไป ฉันไม่มีประสบการณ์บริหารด้านนี้”