ไม่นาน เย่เฟิงก็เข้าใจเรื่องของตระกูลเย่อย่างชัดเจน การมาของเย่ฉางเกอทำให้เขาได้รู้อะไรมากมาย
หลังคุยธุระเสร็จ เย่ฉางเกอก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาพูดกะทันหันว่า “เสี่ยวเฟิง จริง ๆ แล้วอย่าโทษพ่อเลยนะ!”
“หลายปีมานี้เขาลำบากมาก ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เขาก็อยากปกป้องพวกเธอ”
“แต่เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นมันเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้ ตอนนั้นเขาก็คัดค้านสุดกำลังที่ให้เธอกลับไปตระกูลเย่”
พูดจบ เย่ฉางเกอก็ถอนหายใจเบา ๆ เธอยังหวังว่าจะช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ชายกับเสี่ยวเฟิงดีขึ้นได้
เย่เฟิงฟังแล้วก็เงียบงัน เขาจิบชาเบา ๆ ในใจสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึกที่ไร้คลื่น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขายังคงเกลียดเย่เซียนเสียนอยู่
แม้เรื่องเมื่อห้าปีก่อนเขาจะทำอะไรไม่ได้ แต่เรื่องที่พ่อทอดทิ้งพวกเขาในตอนนั้นก็ยังให้อภัยไม่ได้อยู่ดี
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากับแม่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางสายตาดูแคลนสารพัด ส่วนเขายังถือว่าโชคดีกว่าแม่เสียอีก
แต่เขารู้ดีว่าแม่ต้องแบกรับแรงกดดันและความอัปยศอดสูมากมายเพียงใดกว่าจะผ่านแต่ละปีมาได้
แม้เฉินเหมยจะไม่เคยโทษเย่เซียนเสียนเลยแม้แต่น้อย แต่เย่เฟิงก็ยังข้ามผ่านความรู้สึกในใจตัวเองไม่ได้
หลังจากมีโค่วโค่วแล้ว เขาก็ปล่อยวางเรื่องนี้ได้มากขึ้น แต่ก็ยังแทบไม่มีความผูกพันพ่อลูกกับเย่เซียนเสียนอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม ความแค้นที่มีต่ออีกฝ่ายก็จางลงไปมากแล้ว
เพราะตอนนี้เขาเองก็เป็นพ่อคน จึงเข้าใจดีว่าบางเรื่องนั้นช่างไร้หนทางเพียงใด