เซวียนเซวียนนั่งอยู่ข้างอิ๋งอิ๋ง
โค่วโค่วซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดของอิ๋งอิ๋งอย่างเงียบ ๆ ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว
เสี่ยวซานเห็นเย่เฟิงก็ทำท่าจะทัก แต่เย่เฟิงยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณห้ามไว้
จากนั้นเย่เฟิงก็โบกมือ
เสี่ยวซานชะงักไปก่อนจะเข้าใจความหมายของเย่เฟิงทันที แล้วเรียกลูกน้องสองสามคนให้เดินออกไป
เย่เฟิงยืนมองเข้าไปในรถนิ่ง ๆ โดยเฉพาะตอนที่สายตาหยุดอยู่บนแก้มของโค่วโค่ว
แววเอ็นดูอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา!
สีหน้าของหลิ่วอิ๋งอิ๋งยังคงมีแววกังวล โค่วโค่วขยับศีรษะเล็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ
ดวงตากลมโตสดใสคู่นั้นลืมขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าซึ่งทำให้เธอดีใจที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง
“ปะป๊า...”
โค่วโค่วร้องเรียกเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างนอกรถ แววดีใจวูบผ่านดวงตา ก่อนจะรีบเก็บซ่อนเอาไว้ สีหน้ากลับกลายเป็นซับซ้อน
พอเปิดประตูรถ โค่วโค่วก็อ้าแขน อยากให้เย่เฟิงอุ้ม
เย่เฟิงรับโค่วโค่วจากอ้อมแขนของหลิ่วอิ๋งอิ๋งมาอุ้มไว้ พอเห็นรอยบวมแดงบนใบหน้าของเธอ เขาก็ปวดใจจนแทบทนไม่ไหว
“ผัวเมียหลิ่วหยวนตายง่ายไปจริง ๆ...”
เย่เฟิงคิดในใจอย่างเย็นชา
“ปะป๊า โค่วโค่วอยากกลับบ้าน!”
โค่วโค่วนอนอยู่ในอ้อมแขนของเย่เฟิง ใบหน้าเล็ก ๆ ดูหม่นหมองขณะพูด
“ได้เลย ปะป๊าจะพาโค่วโค่วกลับบ้าน!”
พูดจบ เขาก็ส่งโค่วโค่วกลับไปให้อิ๋งอิ๋ง แล้วหันไปทางที่นั่งคนขับ เตรียมออกรถ
เรื่องที่เหลือที่นี่ปล่อยให้หลิ่วซานเตาจัดการก็พอ