ใบหน้าโค่วโค่วเต็มไปด้วยความยินดี ดวงตาใสกระจ่างเปี่ยมประกายตื่นเต้น เธอกางแขนออกทำท่าจะขอกอด
ร่างของเย่เฟิงแข็งทื่อ มองเด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อโค่วโค่ว
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอเธอ ความทรงจำยังชัดเจนมาก!
ครั้งแรกคือตอนที่เขาไปส่งหลัวเยี่ยนที่โรงเรียน บริเวณสนามใต้หอพักครูมัธยมปลาย
วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกัน เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาเขาแล้วเรียกว่าพ่อ ตอนนั้นเขาถูกความน่ารักของเธอทำให้ขำออกมา
การพบกันอย่างรวดเร็วครั้งนั้น เย่เฟิงไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ แค่คิดว่าเด็กหญิงคงจำคนผิด
ครั้งที่สองคือตอนที่เขาไปเป็นเพื่อนหลัวเยี่ยนที่ร้านเครื่องสำอางแบรนด์เมิ่งซือในห้างสรรพสินค้าของเมืองเหลียน
เด็กหญิงยังน่ารักเหมือนเดิม และยังเรียกเย่เฟิงว่าพ่อติด ๆ กันไม่หยุด
เขาจำได้ว่าตอนนั้นยังซื้อผ้าพันคอผืนใหญ่ให้เธอด้วย ตอนนี้ผ้าพันคอผืนนั้นกำลังคล้องอยู่รอบคอของเด็กหญิง
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่าเด็กหญิงตัวน้อยแสนน่ารักตรงหน้าจะเป็นลูกสาวของหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
ใช่แล้ว!
เธอแต่งงานไปแล้ว คิดดูแล้วการมีลูกสาวสักคนก็เป็นเรื่องปกติ
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองมองความรัก โดยเฉพาะความรักที่ผ่านพ้นไปแล้ว ได้อย่างไม่ยึดติดมากพอ
แต่พอคิดถึงคนรักในอดีตที่ตอนนี้กลายเป็นภรรยาของคนอื่น แถมยังมีลูกสาวน่ารักคนหนึ่งด้วย
เย่เฟิงก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ ทั้งเศร้าและเสียดาย
ตอนนี้เย่เฟิงเหมือนหุ่นเชิดที่คิดอะไรไม่ออก ถูกภาพตรงหน้ากระแทกจนทำตัวไม่ถูก
ก่อนหน้านี้ แม้เขาจะรู้สึกเศร้ากับเรื่องที่หลิ่วอิ๋งอิ๋งแต่งงาน แต่ตอนที่ได้เห็นภาพนี้กับตาตัวเอง โดยเฉพาะเด็กที่เธอมีกับผู้ชายคนอื่น