เย่เฟิงยืนนิ่งอยู่ด้านนอกประตูหมู่บ้านจัดสรร มองแผ่นหลังของหลิ่วอิ๋งอิ๋งเดินเข้าไปข้างใน จนกระทั่งหายลับตา
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ลังเลไม่กล้าก้าวตามไป ไม่รู้ว่าควรตามเข้าไปดีหรือเปล่า
แต่ถึงตามไปแล้วจะพูดอะไรได้?
ในใจเต็มไปด้วยความอึดอัด ได้แต่หัวเราะขื่น ๆ ออกมา
ท่าทางของเย่เฟิงที่ยืนส่ายหน้าอยู่หน้าประตูดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
หมู่บ้านจัดสรรฉางซินเป็นโครงการบ้านจัดสรรระดับหรูในเมืองเหลียน นอกจากอาคารชุดแล้ว ด้านในยังมีเขตวิลล่าหรูอีกด้วย
แม้คนที่พักอยู่ที่นี่จะไม่ใช่สมาชิกตระกูลใหญ่ของเมืองเหลียน แต่ก็เป็นคนมีฐานะในสังคม
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนเดินออกมาด้วยท่าทีระแวดระวัง มองเย่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนโบกมือไล่
“มาทำอะไร? ถ้าไม่มีธุระก็รีบไปจากที่นี่”
เสียงของเจ้าหน้าที่ทั้งสองดังก้องราวกับระฆัง ทำให้เย่เฟิงได้สติ เขาค่อย ๆ เบนสายตากลับมา
เขายิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปนั่งบนขั้นบันไดข้างประตูหมู่บ้านจัดสรร พอดูเวลาก็พบว่าเกือบบ่ายสองโมงแล้ว
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเจิ้งกั๋วจง
หลังจากเจิ้งกั๋วจงออกจากที่ของเย่เฟิงเมื่อช่วงเช้า เขาก็โทรกลับมาอย่างเร่งด่วนอีกครั้ง
เป็นเรื่องหุ้นที่อยู่ในมือของเซียวจวิน
เมื่อหลายปีก่อน หลังจากเซียวจวินแย่งหุ้นของเย่เฟิงไป เขาก็ถือหุ้นในกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิงอยู่ราว 30 เปอร์เซ็นต์
เมื่อเจ้าตัวตายไป หุ้นส่วนนั้นจึงตกเป็นของภรรยาโดยธรรมชาติ