แม้แต่ถูลี่กั๋วที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังทำใจให้สงบไม่ได้
เขามองเย่เฟิงด้วยแววตาสั่นไหว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “เย่...เฟิง ที่หัวหน้าจ้าวพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?”
ถูลี่กั๋วมีแววตาเปี่ยมความคาดหวัง เขาหวังว่าจะได้คำตอบจากเย่เฟิง
ชายชราทุ่มเททำงานในฐานะครูมาหลายสิบปี ลูกศิษย์ของเขาต่างเติบโตไปสร้างชื่อเสียงกันทั่วทุกสารทิศ
แต่คนที่โดดเด่นที่สุด และเป็นความภาคภูมิใจที่สุดของเขาก็คือเย่เฟิง
ตอนนั้นเมื่อเย่เฟิงถูกจับเข้าคุก เขาถึงกับนอนไม่หลับอยู่หลายเดือน ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
เด็กคนหนึ่งที่ทั้งโดดเด่นและเก่งกาจขนาดนั้น จะทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้ได้อย่างไร
ทั้งที่เป็นนักเรียนอัธยาศัยอ่อนโยนและดีเลิศในทุกด้าน ทำไมถึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องฆาตกรรมและข่มขืนได้?
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อนับรวมข้อหาทั้งหมดก็มีมากมายหลายสิบข้อ จะบอกว่าความผิดของเขามากมายจนสาธยายไม่หมดก็ไม่เกินจริง
เขารู้ดีว่าชื่อเสียงเช่นนี้สร้างแรงกดดันมหาศาลให้คนคนหนึ่งเพียงใด เขาจึงอยากรู้ยิ่งกว่าใครว่าเย่เฟิงถูกใส่ร้ายหรือไม่
เมื่อเห็นชายชราตื่นเต้นถึงเพียงนี้ เย่เฟิงก็ถอนหายใจในใจ “อาจารย์ถู เรื่องในตอนนั้นมีคนทำร้ายผมจริง ๆ”
“แต่ทุกอย่างผ่านไปแล้ว จะรื้อฟื้นขึ้นมาอีกทำไม?”
เมื่อได้คำตอบ ริ้วรอยบนใบหน้าถูลี่กั๋วก็คลายออกในพริบตา เขายิ้มกว้างแล้วพูดว่า “ดีมาก ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้น”