บนถนนสายหลักอันกว้างขวางของเมืองเหลียน รถเบนท์ลีย์คันหนึ่งแล่นฉิวผ่านไป
หลังจากจัดการวุ่นวายอยู่พักใหญ่ หุ้นร้อยละ 30 ที่เฉินปิงถืออยู่ก็ถูกโอนมาเป็นชื่อของเย่เฟิงในที่สุด นับว่าได้กลับคืนสู่เจ้าของเดิม
แผนทรยศที่เซียวจวินวางไว้ในวันนั้นกลับสูญเปล่า แถมยังต้องแลกด้วยชีวิตของตัวเอง
เย่เฟิงกับเซียวจวินเคยสนิทกันที่สุดในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เมื่ออีกฝ่ายทรยศเขา เย่เฟิงจึงไม่ได้มีแค่ความเกลียดชัง
แต่ยังเจ็บปวดใจยิ่งกว่า
ถ้าเซียวจวินทำผิดเรื่องอื่น เย่เฟิงอาจ... ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิตเขา
แต่การทรยศครั้งนั้นมอบความเจ็บปวดร้ายแรงให้เย่เฟิง จนเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องราวมากมายตามมา
ความแค้นในใจเย่เฟิงยากจะมอดดับ หากเซียวจวินยังไม่ตาย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้
มีเพียงความตายเท่านั้นที่เซียวจวินจะชดใช้ความผิดที่เคยก่อไว้ได้
ผลลัพธ์เช่นนี้ สำหรับเขาแล้วนับว่าเป็นจุดจบที่ดีที่สุด
ระหว่างทางกลับ เย่เฟิงมีสีหน้าหม่นหมอง เขาเท้าแขนข้างหนึ่งกับกระจกรถ ไม่มีใครรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เจิ้งกั๋วจงนั่งเงียบอยู่ที่อีกฝั่งเช่นกัน ผ่านไปนาน เขามองออกไปนอกหน้าต่างก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ประธานเย่ ใกล้ถึงแล้วครับ!”
เย่เฟิงได้สติ จึงเพิ่งรู้ว่ากลับมาถึงหมู่บ้านจัดสรรฉางซินแล้ว
หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฟิงก็พูดว่า “เหล่าเจิ้ง ส่งฉันลงตรงนี้ก็พอ”
“เรื่องในกลุ่มบริษัท หลังหยุดปีใหม่แล้วคุณรีบจัดการให้เรียบร้อย”
เย่เฟิงกำชับ
ปีหน้าบริษัทจะมุ่งเน้นไปที่เมืองเอกของมณฑล เย่เฟิงต้องกลับไปที่นั่น เขาจะทำให้ตระกูลเย่ต้องชดใช้