เด็กสาวสองคนแม้อายุยังไม่มาก แต่แต่งตัวหรูหรา สวมใส่แต่แบรนด์เนมทั้งตัว
กระเป๋าที่คนหนึ่งสะพายอยู่บนไหล่เป็นของกุชชี่ ส่วนรอบคอก็พันผ้าพันคอสีแดงของแอร์เมสไว้
แต่กลับไม่มีบุคลิกแบบลูกคนรวยเลยสักนิด เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่สวมอยู่ดูขัดตา ราวกับเอาทองไปประดับท่อนไม้ผุ
พอหลัวเยี่ยนได้ยินคำถามของทั้งคู่ ใบหน้างามก็แดงระเรื่อ รีบปฏิเสธเสียงเบาว่า “ไม่ใช่สักหน่อย เขาเป็นพี่ชายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก”
พูดจบก็เหลือบตามองเย่เฟิงอย่างลับ ๆ
“ฉันก็ว่าแล้ว เยี่ยนเยี่ยนของเราสวยขนาดนี้ จะไปคบผู้ชายห่วย ๆ แบบนี้ได้ยังไง”
.........
ทั้งสองคนไม่สนใจหน้าเย่เฟิงเลยสักนิด คำพูดแบบนี้พอเข้าหูเขาแล้วก็ชวนให้รู้สึกบาดหูอยู่บ้าง
เย่เฟิงยังคงนิ่งเรียบ ใบหน้าไร้คลื่นอารมณ์
แต่หลัวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหว สีหน้าเริ่มไม่สู้ดี ก่อนเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ซินอี๋ เธอพูดถึงพี่ชายฉันแบบนั้นได้ยังไง”
“ขอโทษพี่ชายฉันเดี๋ยวนี้”
ในใจหลัวเยี่ยน แม้ตอนนี้เย่เฟิงจะไม่ใช่เย่เฟิงคนเดิมเมื่อก่อนแล้ว แต่ภาพลักษณ์ของเขาในใจเธอก็ไม่เคยเปลี่ยน
อีกอย่างเธอก็รู้ว่าเย่เฟิงไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอก
เด็กสาวที่ชื่อซินอี๋เห็นหลัวเยี่ยนทำท่าจะโกรธ จึงรีบพูดว่า “เอาละ อย่าโกรธเลย ฉันขอโทษก็ได้ไหม”
จากนั้นก็ทำหน้าทะเล้น หันไปพูดกับเย่เฟิงด้วยท่าทีดูถูกแทบไม่ปิดบังว่า “ขอโทษนะ”
“เอาละ ซินอี๋ก็ขอโทษแล้ว เธออย่าโกรธเลยนะ”
เด็กสาวอีกคนเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อมหลัวเยี่ยน