แม้ทางใต้จะไม่มีหิมะตกหนักราวกับขนห่าน แต่อากาศก็หนาวเย็นจับใจ โดยเฉพาะหลังผ่านฝนปรอย ๆ มาแล้ว ยิ่งหนาวจนตัวสั่น
ภายในบ้านว่างเปล่า แม้แต่เครื่องนอนก็ยังไม่มี เดิมทีเย่เฟิงคิดว่าจะออกไปซื้อสักชุด
แต่ตอนนั้นหลัวเยี่ยนเดินเข้ามา พร้อมนำเครื่องนอนชุดหนึ่งมาให้เขา พูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งแล้วเธอก็รีบกลับไป
ตกกลางคืน เย่เฟิงนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญิงสาว ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างงัวเงีย คืนนั้นเขานอนหลับอย่างสบายใจยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
วันรุ่งขึ้น หลัวเยี่ยนมาหาเย่เฟิง ทั้งสองช่วยกันทำความสะอาดบ้านใหม่อีกรอบ
แม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปี แต่เมื่อหลัวเยี่ยนรู้ว่าเย่เฟิงไม่ใช่อาชญากรอย่างที่คนละแวกนี้พูดกัน เธอก็ร่าเริงขึ้นมาก
เธอเล่าเรื่องชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยให้เขาฟัง ทั้งยังพูดถึงวีรกรรมของเขาสมัยเรียน ราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน จนกลับกลายเป็นสาวน้อยช่างจ้ออีกครั้ง
ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะทำความสะอาดบ้านเก่าคร่ำคร่าเสร็จ แม้แต่อากาศภายในบ้านก็สดชื่นขึ้นมา
“ในที่สุดก็เสร็จแล้ว พี่เฟิง ไปซื้อของรับปีใหม่ด้วยกันเถอะ”
หลัวเยี่ยนเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พลางพูดอย่างมีความสุข
“ได้สิ เดี๋ยวเราออกไปกัน”
เย่เฟิงยิ้มบาง ๆ
ทั้งสองจัดการตัวเองอย่างง่าย ๆ หลัวเยี่ยนเปลี่ยนเป็นชุดลำลองแห้งสะอาดแล้วสวมเสื้อคลุม ส่วนเย่เฟิงยังคงใส่เสื้อผ้าเก่าชุดเดิม
เย่เฟิงไม่สนใจสายตาคนอื่น ขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็ก มุ่งหน้าไปยังตัวเมืองเหลียน