เย่เฟิงขับรถพาหลัวเยี่ยนมายังห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเหลียน นั่นคือห้างเหลียนเฉิง
ห้างแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ในย่านที่คึกคักที่สุด มีขนาดใหญ่โตถึงห้าชั้น
เป็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่รวมซูเปอร์มาร์เก็ต เสื้อผ้า และสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ไว้ในที่เดียว
ความคึกคักของที่นี่ไม่ด้อยไปกว่าห้างในเมืองระดับหนึ่งหรือสองเลย แม้แต่สินค้าแบรนด์เนมหรูหราสำหรับผู้มีกำลังซื้อสูง ก็ยังมีร้านเปิดอยู่มากมาย
ใกล้ถึงช่วงเทศกาลปีใหม่แล้ว ผู้คนจึงหลั่งไหลเข้ามาในห้างจนแน่นขนัด เย่เฟิงจอดรถไฟฟ้าเรียบร้อย ก่อนเดินเข้าไปพร้อมกับหลัวเยี่ยน
สินค้าข้างในราคาไม่ถูก หลัวเยี่ยนเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน มีเงินติดตัวไม่มาก จึงซื้อของราคาแพงไม่ไหว
ทั้งสองเลยตรงไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เพื่อซื้อของจำเป็นสำหรับช่วงปีใหม่
แม้ห้างแห่งนี้จะมีระดับไม่ใช่น้อย แต่สินค้าภายในซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้แตกต่างจากที่อื่นมากนัก นี่จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้มีคนมาใช้บริการจำนวนมาก
ใช้เวลาเพียงชั่วโมงเดียว ทั้งคู่ก็ซื้อของได้ไม่น้อย เย่เฟิงหอบหิ้วถุงใบใหญ่ใบน้อยเต็มมือ
“พี่เฟิง ฉันพาพี่ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสองชุดไว้ใส่ช่วงปีใหม่ดีไหม?”
หลัวเยี่ยนอารมณ์ดี เดินนำไปข้างหน้าอย่างร่าเริง กระโดดโลดเต้นราวกับลูกกวางตัวน้อย
เย่เฟิงก้มมองเสื้อผ้าที่สวมอยู่ มันเก่าคร่ำครึมากแล้วจริง ๆ
สมัยเรียนมัธยมปลาย เขาใส่เสื้อผ้าชุดเดิมได้หลายปี จึงไม่เคยรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องอะไร และยิ่งไม่เคยรู้สึกด้อยค่า
หลายครั้งความมั่นใจของคนเราไม่ได้มาจากรูปลักษณ์ภายนอก แต่มาจากความสามารถอันแข็งแกร่งและความรู้ที่ลึกซึ้ง