ภายในห้อง คุณย่าที่ยังไม่คลายโทสะมองตามแผ่นหลังของเย่เซียนเสียนที่เดินจากไป ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ไม่ได้เรื่อง!”
เย่ฮ่าวเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้าไป หยิบถ้วยชาบนโต๊ะยื่นให้คุณย่า พลางกล่าวว่า “คุณย่า อย่าโมโหเลยครับ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ รีบดื่มชาร้อนสักหน่อยเถอะครับ”
พอเย่ฮ่าวเอ่ยขึ้น ความโกรธบนใบหน้าคุณย่าก็จางลงไปกว่าครึ่ง นางกล่าวอย่างพึงพอใจว่า “หลานชายคนโตของฉันนี่แหละน่ารักที่สุด”
พูดจบก็รับถ้วยชาไปดื่มหนึ่งอึก ในที่สุดอารมณ์ก็สงบลง
“เซียนหรู เรื่องที่ฉันให้แกไปเชิญคนใหญ่คนโตอันดับหนึ่งของมณฑลมาร่วมงานเลี้ยงก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง?”
คุณย่าเอ่ยถาม
บุคคลอันดับหนึ่งในรัฐบาลมณฑลหลิ่งหนานเป็นแขกคนสำคัญของตระกูลเย่มาโดยตลอด เมื่อก่อนตอนที่คุณปู่ยังอยู่
แทบทุกปีที่ตระกูลเย่จัดงานเลี้ยง บุคคลผู้ทรงอำนาจคนนั้นจะมาร่วมงาน พร้อมมอบของขวัญแสดงความยินดี เพื่อแสดงการยอมรับตระกูลเย่
แต่หลายปีมานี้ ตระกูลเย่ภายใต้การดูแลของคุณย่าเริ่มถดถอย คนใหญ่คนโตอันดับหนึ่งจึงไม่ค่อยไว้หน้าตระกูลเย่อีกต่อไป
เขาไม่เคยมาร่วมงานเลี้ยงส่งท้ายปีของตระกูลเย่อีกเลย ส่งเพียงตัวแทนมาร่วมงานเท่านั้น
ทำให้ผู้คนมากมายในแวดวงชนชั้นสูงของหลิ่งหนานพากันถอนใจว่า ตระกูลเย่เริ่มตกต่ำลงแล้วจริง ๆ
เพราะอย่างนั้น ปีนี้นางจึงอยากเชิญบุคคลคนนั้นมาให้ได้เป็นพิเศษ เพื่อฟื้นฟูบารมีของตระกูลเย่
เย่เซียนหรูได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนตอบว่า “แม่ครับ คนนั้นยืนยันแล้วว่าปีนี้จะไม่มา เขาส่งคนอันดับเก้ามาแทนครับ”
คนอันดับเก้าที่ว่าคือบุคคลซึ่งมีตำแหน่งอยู่ลำดับที่เก้าในรัฐบาลมณฑลหลิ่งหนาน