ที่นี่เย่เฟิงไม่มีเวลามัวเสียเวลากับเขา จึงก้าวเข้าไปเหยียบต้นขาของเย่เซียนไห่เต็มแรง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักเป็นเสียงคุ้นหูที่กลับมารับเชิญอีกครั้ง ดังก้องไปทั่ว
“อ๊าก!”
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของเย่เซียนไห่
ตอนนี้ใบหน้าของเย่เซียนไห่บิดเบี้ยว ซีดเผือดไร้สีเลือด กัดฟันแน่น
เขาไม่เคยคิดเลยว่า เย่เฟิงที่เมื่อก่อนเป็นแค่คนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง วันนี้จะกลายเป็นคนที่น่ากลัวได้ขนาดนี้
แค่หมัดเดียวของอีกฝ่ายก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ฝีมือระดับนี้เป็นสิ่งที่เย่เซียนไห่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ต่อให้เป็นเหล่าผู้คุ้มกันชั้นยอดของตระกูลเย่ เขาก็มั่นใจว่าตัวเองยังพอฝืนรับมือได้สักสองสามกระบวนท่า
ไม่มีทางตกอยู่ในสภาพน่าอนาถแบบวันนี้แน่
ตอนนี้เขาไม่กล้าคาดเดาฝีมือของเย่เฟิงอีกแล้ว และก็ไม่มีเวลาให้คิดด้วย
เพราะเย่เฟิงกระทืบลงมาอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง หักขาอีกข้างของเขาอย่างแรง
เสียงร้องโหยหวนชวนขนลุกดังก้องไปทั่วห้องประชุมอีกครั้ง ทำให้ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด
แม้แต่หลิ่วซานเตาที่ผ่านโลกมามาก ยังอดชื่นชมความโหดเหี้ยมของเย่เฟิงไม่ได้
การทรมานแบบนี้น่ากลัวกว่าการฆ่าคนให้ตายไปเฉย ๆ เป็นร้อยเป็นพันเท่า
คนที่ตกใจที่สุดคือเซียวจวิน ตอนนี้ใบหน้าเขาซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา
เมื่อก่อนเขาร่วมมือกับตระกูลเย่ใส่ร้ายจนเย่เฟิงติดคุก คนที่เย่เฟิงเกลียดที่สุดรองจากตระกูลเย่ก็คือเขา
เขาไม่รู้ว่าเย่เฟิงจะใช้วิธีไหนทรมานตัวเอง แต่ชะตากรรมของเขาคงไม่ดีกว่าเย่เซียนไห่แม้แต่น้อย