“เย่เฟิง รอฉันด้วย!”
ซูเวยเวยตะโกนเรียกจากด้านหลัง ก่อนรีบตามไป
ชั้นล่าง
หลิ่วอิ๋งอิ๋งกับเซวียนเซวียนเดินออกจากลิฟต์ด้วยรองเท้าส้นสูง แล้วตรงไปยังทางออก
หลิ่วอิ๋งอิ๋งพยายามข่มอารมณ์ไว้ แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าใบหน้าสวยหวานของเธอดูย่ำแย่แค่ไหน
หยาดน้ำตาที่หางตาไหลรินไม่ขาดสาย
จิตใจของหลิ่วอิ๋งอิ๋งปั่นป่วน ความสงบนิ่งที่แสดงต่อหน้าเย่เฟิงเมื่อครู่ล้วนเป็นเพียงการฝืนทำ
เธอแค่อยากหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่อยากเห็นผู้ชายที่ทำให้เธอเสียใจและร้องไห้คนนั้นอีก
โดยเฉพาะตอนเห็นซูเวยเวยเช็ดแก้มให้เย่เฟิงอย่างสนิทสนม หัวใจของเธอแทบแหลกสลาย
ความเชื่อมั่นที่ยึดถือมาตลอดหลายปีถูกย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดีในชั่วขณะนั้น
หลิ่วอิ๋งอิ๋งอย่างเธอช่างเหมือนตัวตลกสิ้นดี
เดิมทีเธอรักเขาอย่างลึกซึ้ง หลังจากตั้งท้องโค่วโค่ว แม้เขาจะถูกจำคุกไปแล้ว
เธอก็ยังฝืนทนต่อการคัดค้านของครอบครัวและสายตาดูแคลน ยังคงอยากให้กำเนิดสายใยแห่งรักของเขา
เธอเต็มใจคลอดโค่วโค่วออกมา
เพียงเพื่อให้ความรักของพวกเขามีบทสรุป
หากเขาหายสาบสูญไปตลอดกาล บางทีหลิ่วอิ๋งอิ๋งอาจยังมีความหวังเลือนรางให้เขาอยู่บ้าง
แต่เขากลับปรากฏตัวอีกครั้ง และทำให้เธอได้เห็นภาพที่ยอมรับไม่ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลิ่วอิ๋งอิ๋งก็เร่งฝีเท้า เธอไม่อยากให้ใครเห็นสภาพน่าอับอายตอนปลดปล่อยความรู้สึก
เวลานี้ เซี่ยเฟิงกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องโถงของภัตตาคาร ซึ่งจัดไว้ให้ลูกค้านั่งพักระหว่างเข้าออก