คนที่พูดคือชายวัยกลางคน เขาเป็นประธานบริหารของกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง ชื่อสวี่หยาง
ก่อนหน้านี้เจิ้งกั๋วจงมอบรายชื่อคณะกรรมการที่เพิ่มเข้ามาในช่วงหลายปีมานี้ให้เย่เฟิง คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เซียวจวินดันขึ้นมาด้วยตัวเอง
พวกเขาถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งสำคัญของกลุ่มบริษัท และกลายเป็นกำลังหลักที่ช่วยให้เซียวจวินกุมอำนาจในกลุ่มบริษัทอวิ๋นเฟิง
ที่อีกฝ่ายพูดแบบนี้ก็เพราะเห็นว่าสถานการณ์ไม่เป็นใจ จึงอยากเอาใจเย่เฟิงด้วยวิธีนี้ ถือเป็นการแสดงความภักดี
เซียวจวินคงคาดไม่ถึงว่า คนของตัวเองจะรีบร้อนหักหลังเขากันถึงขนาดนี้
เห็นได้ว่าคนที่เขาเลือกใช้ไม่มีใครมีหลักการสักคน
เย่เฟิงปรายตามองสวี่หยางอย่างรังเกียจ ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “พวกเธอเป็นแม่ลูกกำพร้า นายคิดว่าควรจัดการยังไง?”
ความแค้นระหว่างเย่เฟิงกับเซียวจวินเป็นเรื่องของพวกเขาสองคน ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยคิดจะฆ่าล้างโคตร
อย่างไรเสีย เย่เฟิงก็ลงมือกับผู้หญิงและเด็กไม่ลง
อีกอย่าง แม้เย่เฟิงจะเกลียดที่เซียวจวินหักหลังเขาในตอนนั้น แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน
เย่เฟิงแยกแยะบุญคุณความแค้นได้ชัดเจน
พอได้ยินเย่เฟิงพูดแบบนั้น สวี่หยางก็รีบเสนอว่า “ท่านประธานเย่ พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านฮั่นหลิน...”
“ลากเขาออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้า”
เย่เฟิงตัดบทอย่างรังเกียจ
พูดกับคนแบบนี้ช่างน่าขายหน้าตัวเองจริง ๆ
หลิ่วซานเตาเตะเขาออกไปทันที
“ท่านประธานเย่ ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงนะครับ!”