หลิ่วอิ๋งอิ๋งเองก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเย่เฟิงด้วยแววตาตื่นตะลึง
ชั่วขณะนั้นราวกับเวลาหยุดเดิน ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ ณ วินาทีนั้น
ทั้งสองจ้องตากันอยู่แบบนั้น
เย่เฟิงไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะได้พบหลิ่วอิ๋งอิ๋งที่นี่
ผู้หญิงที่เขารักที่สุดในตอนนั้น
เขาเคยจินตนาการถึงวิธีมากมายที่จะได้พบหลิ่วอิ๋งอิ๋งอีกครั้ง แต่ไม่คิดเลยว่าการพบกันจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันและรวดเร็วเช่นนี้
ทำให้เขาทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
หลิ่วอิ๋งอิ๋งที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็เป็นเช่นเดียวกัน ในใจของเธอปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
เธอจับตามองชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าคมชัดได้รูป คิ้วกระบี่เรียวยาวเป็นทรง ระหว่างคิ้วและดวงตามีความอ่อนโยนแฝงอยู่ มองแล้วรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด
ต่อให้ผู้ชายคนนี้กลายเป็นเถ้าถ่าน เธอก็ไม่มีทางจำผิด
ทันทีที่เห็นเย่เฟิง ความยินดีอย่างท่วมท้นก็ผุดขึ้นในใจหลิ่วอิ๋งอิ๋ง พร้อมกับความอบอุ่นที่เอ่อล้น
ตอนนี้หลิ่วอิ๋งอิ๋งรู้สึกขัดแย้งกับเย่เฟิง
ทั้งรักเขาอย่างลึกซึ้ง และเกลียดเขาอย่างแสนสาหัส
ที่รัก เพราะเธอยังตัดใจจากความสุขและความยินดีที่เขาเคยมอบให้ไม่ได้
ที่เกลียด ก็เพราะหนึ่งในความผิดของเย่เฟิงคือการข่มขืนลูกน้องหญิง
ตอนนั้นหนึ่งในเหตุที่เย่เฟิงถูกจำคุกก็คือข้อหาข่มขืนลูกน้องหญิง ซึ่งเป็นแผนที่เซียวจวินร่วมมือกับลูกน้องหญิงคนหนึ่งในบริษัทกุขึ้นมา
พวกเขาใส่ร้ายเย่เฟิงด้วยเรื่องนี้ และตอนพิจารณาคดี ลูกน้องหญิงคนนั้นยังขึ้นให้การในศาล กล่าวหาเย่เฟิงว่าประพฤติตัวเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน
หลิ่วอิ๋งอิ๋งเชื่อมั่นในการตัดสินของกฎหมาย