ลานด้านหลังตระกูลหลิ่ว เติงเสวี่ยโกรธจนแทบคลั่ง เธอกุมแก้มที่ถูกกรีดไว้ ก่อนพุ่งเข้าไปหมายจะฆ่าหลิ่วอิ๋งอิ๋ง
แต่หลิ่วหยวนยังพอมีสติ เขารู้ว่าตระกูลกำลังจะส่งหลิ่วอิ๋งอิ๋งไปแต่งงานกับโจวหง ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ห้ามทำร้ายเธอเด็ดขาด
เขาทำได้เพียงดึงเติงเสวี่ยไว้ไม่ให้เข้าไป พร้อมรีบพูดว่า “ที่รัก รีบไปทายาซะเถอะ ต่อให้เราไม่ลงมือกับนังนี่ อีกไม่นานมันก็ไม่รอดอยู่ดี”
หลิ่วอิ๋งอิ๋งกอดโค่วโค่ว ขดตัวอยู่ตรงมุมมืด เธอไม่รู้เลยว่าชะตากรรมต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร
เติงเสวี่ยยังคงด่าทอไม่หยุด แต่หลิ่วหยวนพยุงเธอออกไปจากที่นี่
ข้อตกลงโอนทรัพย์สินของเมิ่งซือได้มาอยู่ในมือแล้ว สำหรับหลิ่วหยวน หลิ่วอิ๋งอิ๋งหมดประโยชน์แล้ว สิ่งเดียวที่ยังทำได้คือแต่งงานกับโจวหง เพื่อสร้างคุณูปการให้ตระกูลสักหน่อย
ถึงอย่างไร แต่งงานกับโจวหงไปก็ไม่มีทางจบดี ไม่จำเป็นต้องทำร้ายเธอตอนนี้ให้เสียอารมณ์ท่านผู้อำนวยการโจว
ตอนออกไปนอกประตู หลิ่วหยวนยังไม่ลืมหันไปกำชับคนเฝ้าสองคนว่า “เฝ้าให้ดี อย่าปล่อยให้ใครหนีไปได้”
“ครับ คุณชายใหญ่!”
คนเฝ้าทั้งสองขานรับพร้อมกัน
หลิ่วหยวนเหลือบมองแม่ลูกที่มุมห้องอีกครั้ง ก่อนพูดเสียงเหี้ยมว่า “ห้ามทำร้ายแม่มัน ส่วนไอ้เด็กไม่มีพ่อคนนั้น อัดมันให้ตาย! กล้าดียังไงมาทำร้ายเมียฉัน!”
“ที่นี่ฝากพวกนายจัดการ ไอ้เด็กสารเลวนั่นอัดมันให้ตาย!”
พูดจบ หลิ่วหยวนก็หันหลังพยุงเติงเสวี่ยออกไปทันที
หลังหลิ่วหยวนจากไป หลิ่วอิ๋งอิ๋งก็โอบโค่วโค่วไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ใช้ร่างกายตัวเองปกป้องลูกน้อยสุดกำลัง กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บ