เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มยุ้ย ๆ ของเด็กหญิงเบา ๆ แล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันไม่ใช่พ่อของหนู ผู้ใหญ่ที่บ้านหนูอยู่ไหนล่ะ?”
เย่เฟิงกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นผู้ใหญ่อยู่แถวนี้ ด้านหนึ่งของที่นี่เป็นหอพักครู เขาเดาว่าเด็กคนนี้คงเป็นลูกของครูสักคน และเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพ่อ
แต่เด็กหญิงกลับพูดอย่างจริงจังว่า “คุณเป็นพ่อของหนู คุณหน้าเหมือนพ่อของหนูเป๊ะเลย”
เป็นอย่างที่คิด เด็กเล็กยังแยกแยะอะไรไม่ค่อยได้ มีโอกาสสูงว่าเธอจะจำเย่เฟิงผิดคน
ตอนนั้นเอง หลัวเยี่ยนก็วิ่งลงมาจากหอพักหลังหนึ่ง พอเห็นเย่เฟิงก็เดินเข้ามาหาแล้วถามว่า “พี่เฟิง ไหนบอกว่าจะไม่เข้ามาไง?”
“ไม่มีอะไรหรอก ไม่เห็นมีใครอยู่เลย ฉันเพิ่งเดินเข้ามาดูรอบหนึ่ง”
“เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอ น่ารักจังเลย!”
หลัวเยี่ยนเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างเย่เฟิง พูดจบก็ย่อตัวลงลูบศีรษะเธอด้วย
หนูน้อยดูเหมือนจะกลัวคนแปลกหน้าอยู่บ้าง จึงขยับไปหลบหลังเย่เฟิง
“พี่เฟิง เด็กคนนี้ลูกใครเหรอ?”
หลัวเยี่ยนถาม
ตอนนี้เย่เฟิงเองก็งุนงงไปหมด เขาส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ฉันก็ไม่รู้ เพิ่งเดินมาถึงเมื่อกี้ เธอเรียกฉันว่าพ่อ”
“คุณเป็นพ่อของหนู”
เด็กหญิงเม้มปากแล้วพูดอย่างจริงจัง
เย่เฟิงยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนย่อตัวลงลูบศีรษะเด็กหญิง “เอาละ รีบไปหาผู้ใหญ่ที่บ้านเถอะ ลุงต้องไปแล้ว”
พูดจบก็เตรียมจะเดินจากไป
เขาไม่อยากอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้ กลัวว่าจะเจอครูที่คุ้นหน้าเข้า