เมื่อเซวียนเซวียนเห็นหน้าตาของเย่เฟิง หัวใจของเธอก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ได้เห็นเขาแวบหนึ่งในห้างสรรพสินค้าเมืองเหลียน
เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายคือพ่อของโค่วโค่ว ตอนนั้นเธอยังอุตส่าห์สืบหาเรื่องนี้อย่างจริงจังตามความต้องการของอิ๋งอิ๋ง
แต่กลับไม่ได้ข่าวอะไรเลย ต่อมางานที่รับผิดชอบอยู่ก็ทำให้เธอไม่มีเวลา จึงยังไม่ได้สืบต่อ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบเย่เฟิงอีกครั้งที่นี่
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนสถานะของเขาจะไม่ธรรมดา แม้แต่เจิ้งกั๋วจงยังให้ความเคารพเขาอย่างนอบน้อม
ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยถาม
เย่เฟิงก็หันไปพูดกับเจิ้งกั๋วจงว่า “เหล่าเจิ้ง ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยด้วยนะ ฉันยังมีธุระต้องไปทำอีกหน่อย”
พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เซวียนเซวียนได้พูดสักคำ
ฝีเท้าของเย่เฟิงเร่งรีบ เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปจากทางเดิน
เซวียนเซวียนได้แต่ข่มความสงสัยในใจ มองแผ่นหลังของเย่เฟิงที่ลับตาไปอย่างเหม่อลอย
“คุณหนูเซวียนเซวียน ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
เจิ้งกั๋วจงมองเซวียนเซวียนที่ยังดูมึนงง แล้วเอ่ยถาม
เซวียนเซวียนได้สติขึ้นมาทันที เธอมองเจิ้งกั๋วจงแล้วรีบถามว่า “คุณเจิ้ง เขาเป็นใครคะ ชื่ออะไร?”
เจิ้งกั๋วจงชะงักไปกับคำถามของเซวียนเซวียน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “หมายถึงหนุ่มคนนั้นเหรอ? เป็นลูกชายของลูกค้าบริษัทเรา ชื่อหลี่ไห่”